جبار باغچه‌بان: بنیانگذار نخستین کودکستان و الفبای ناشنوایان در ایران

یکی از دانش‌آموزان ناشنوای باغچه‌بان بعدها توانست خلبان شود. این نشان می‌دهد که اگر کسی راه درست یادگیری را پیدا کند، هیچ مانعی نمی‌تواند جلوی رویاهایش را بگیرد.

پاسخ: بسیاری فکر می‌کردند بچه‌ها باید زودتر نوشتن و حساب یاد بگیرند و بازی اتلاف وقت است. همچنین بعضی نمی‌دانستند کودکستان چه فایده‌ای دارد. باغچه‌بان با حوصله به خانواده‌ها توضیح داد که بازی به رشد فکر و خلاقیت بچه‌ها کمک می‌کند.

پاسخ: تا پیش از آن، کسی در ایران برای ناشنوایان مدرسه‌ای نساخته بود. باغچه‌بان خودش روشی ابداع کرد که ناشنوا بتواند با دیدن حرکت دستِ گوینده، کلمه را بفهمد. او ماه‌ها تمرین کرد تا ساده‌ترین شکل دست برای هر حرف پیدا شود. حتی بعضی از مردم می‌گفتند ناشنوایان نمی‌توانند بخوانند، اما او خلاف آن را ثابت کرد.

پاسخ: بله، او خودش بیشتر درس‌ها را می‌داد. اما بعداً شاگردانی که پیش او آموزش دیده بودند، به دیگر ناشنوایان کمک می‌کردند. همسرش نیز در ادارهٔ کودکستان و مدرسه همراهی‌اش می‌کرد. به‌تدریج چند معلم دیگر هم به آن‌ها پیوستند.

نکته‌های پایانی: جبار باغچه‌بان نشان داد که یک ایدهٔ ساده می‌تواند زندگی خیلی از آدم‌ها را تغییر دهد. او نخستین کسی بود که در ایران کودکستان را رسمی کرد و برای ناشنوایان الفبا ساخت. امروز همهٔ کودکستان‌ها و مدارس ناشنوایان در کشور، وامدار زحمت‌های او هستند. اگر به اطرافتان نگاه کنید، هنوز هم ردپای روش او را در کلاس‌های شاد و بازی‌های آموزشی می‌بینید.

برای ما دانش‌آموزان، باغچه‌بان یک الگوی خوب است: کسی که به فکر دیگران بود و برای رسیدن به هدفش از هیچ تلاشی فروگذار نکرد.