ذات: وجود، هستی

«هستی» یعنی چه؟ سفری کوچک به دنیای «وجود»

هستی و نیستی: دو روی یک سکه

وقتی به دور و برت نگاه می‌کنی، همه چیز یا «هست» یا «نیست». مثلاً کیف تو در کنارت هست، اما یک اژدهای بنفش در اتاق تو نیست. به این «بودن» یا «نبودن» یک چیز می‌گویند: هستی. هستی یعنی وجود داشتن. حتی یک فکر در ذهن ما هم «هست»؛ چون می‌توانی به آن فکر کنی و درباره‌اش حرف بزنی. در کتاب‌های درسی فارسی خوانده‌ای که «جهان هستی» یعنی همهٔ چیزهایی که وجود دارند: از یک دانهٔ برف ریز تا کوه بزرگ، از حرف «الف» تا یک خاطرهٔ شیرین.

وجود در زندگی روزمره: از کیف تا دوستی

بیا چندتا مثال ملموس بزنیم. یک «خودکار» را در نظر بگیر. وقتی آن را در دست می‌گیری، وجود دارد؛ سنگینی آن را حس می‌کنی، نوکش را می‌بینی و با آن می‌نویسی. اما یک «خودکار نامرئی» که کسی تا به حال اختراع نکرده، وجود ندارد. حتی یک احساس مثل «خوشحالی» هستی دارد! چون تو می‌توانی خوشحال باشی و دوستانت می‌بینند که می‌خندی. پس هستی فقط مخصوص چیزهای سفت و سخت نیست؛ افکار، رویاها و رابطهٔ دوستی هم «هستند». به این ترتیب، تمام چیزهایی که در زندگی ما تأثیر می‌گذارند، یک نوع وجود دارند.

سه پرسش چالشی دربارهٔ هستی