ذات: وجود، هستی

هستی و وجود؛ یعنی چه چیزی هست و چه چیزی نیست؟

دو دنیای هستی: دنیای بیرون و دنیای درون

فرض کن صبح از خواب بیدار می‌شوی. تختخوابت هست؟ بله، می‌بینی‌اش. کیف مدرسه‌ات هست؟ هست. این‌ها چیزهایی هستند که در دنیای بیرون وجود دارند. یعنی هر کس دیگری هم به خانه‌ات بیاید، آن‌ها را می‌بیند. به این می‌گویند وجود عینی. «عینی» یعنی چیزی که می‌شود آن را لمس کرد، دید یا شنید.

اما یک دنیای دیگر هم هست: دنیای درون تو. مثلاً رویای دیشب را به خاطر می‌آوری؟ آن رویا «بود» اما فقط توی ذهنت بود. یا وقتی به تعطیلات نوروز فکر می‌کنی، آن فکر وجود دارد، ولی کسی نمی‌تواند آن را بردارد و نگاه کند. به این می‌گویند وجود ذهنی. «ذهنی» یعنی چیزی که فقط برای خودت واقعی است.

هر روز با هستی سروکار داری

حالا بیا توی کارهای روزانه‌ات نگاه کن. وقتی می‌گویی «مدادم را گم کردم» یعنی مداد قبلاً وجود داشت، ولی حالا در جای خودش نیست. تو داری دربارهٔ بودن و نبودن حرف می‌زنی. یا وقتی معلم می‌پرسد «جواب سؤال در ذهنت هست یا نه؟» یعنی وجود آن جواب را در ذهنت بررسی می‌کند.

یک مثال دیگر: فرض کن دوستت به تو می‌گوید «من یک اژدهای سبز رنگ در حیاط خانه‌ام دارم». تو می‌دانی که آن اژدها در دنیای بیرون وجود ندارد، مگر اینکه دوستت شوخی کند. اما آیا ایدهٔ اژدها وجود دارد؟ بله. این ایده توی ذهن دوستت وجود دارد. پس فهمیدی: بعضی چیزها فقط به عنوان یک فکر یا خیال وجود دارند.

چند سؤال چالشی دربارهٔ هستی