پروین دولت‌آبادی: شاعر معاصر ایرانی، سراینده‌ی شعر «رقص باد، خندهٔ گل»

پروین دولت‌آبادی؛ شاعری از جنس بهار و نرمی باد

دو بخش مهم زندگی و شعر پروین دولت‌آبادی

پروین دولت‌آبادی در سال ۱۳۴۰ خورشیدی به دنیا آمد. او بیشتر از همه چیز به طبیعت و احساس پاک بچه‌ها علاقه داشت. شعرهای او ساده، روان و شبیه به حرف زدن یک دوست مهربان است. اگر شعر «رقص باد، خندهٔ گل» را خوانده باشی، حتماً دیده‌ای که باد مثل یک کودک شیطان، شاخه‌ها را تکان می‌دهد و گلها می‌خندند. این شاعر دوست دارد به چیزهای کوچک زندگی هم نگاه دقیق کند، همان‌طور که تو به پروانهٔ پشت پنجره یا به بازی مورچه‌ها نگاه می‌کنی.

در کتاب‌های درسی فارسی پایهٔ ششم و هفتم، گاهی شعرهایی از این شاعر دیده می‌شود. معلم‌ها معمولاً از شعرهای او برای تمرین «جان بخشی به اشیا» استفاده می‌کنند؛ یعنی باد را مثل یک آدم نقاشی کنند که می‌رقصد، یا گل را مثل یک دختر بچهٔ شاد که می‌خندد.

از کوچهٔ مدرسه تا صفحهٔ دفتر مشق؛ کاربرد شعر در زندگی روزمرهٔ تو

شاید فکر کنی شعر فقط برای کتاب و کلاس درس است. اما نه! شعر «رقص باد، خندهٔ گل» را می‌توانی در همین حیاط مدرسه هم ببینی. یک روز باد می‌آید و برگ درخت چنار را تکان می‌دهد. اگر مثل پروین دولت‌آبادی نگاه کنی، می‌بینی که برگ دارد با باد رقص می‌کند. یا وقتی باران می‌بارد و قطرات روی شیشهٔ کلاس می‌لغزند، می‌توانی بگویی باران دارد برای بچه‌ها نقاشی می‌کشد. حتی مشق شب انشا: معلم از تو بخواهد «یک روز در باغ» را توصیف کنی. می‌توانی بنویسی: «گل‌های مینا خندیدند و باد سبز، آرام موهای بید را شانه زد.» این همان زبان شاعرانه است که پروین دولت‌آبادی به ما یاد می‌دهد.

سه پرسش چالشی با پاسخ ساده