الکل در دستگاه گوارش به سرعت جذب می‌شود و چون در چربی محلول است، از غشای یاخته‌های عصبی بخش‌های مختلف مغز عبور کرده و فعالیت آن‌ها را مختل می‌کند.

مشکلات کبدی، سکتهٔ قلبی و انواع سرطان‌ها از پیامدهای مصرف بلندمدت الکل است. اگر تعادل بین تقسیم یاخته و مرگ آن‌ها به هم بخورد، تومور ایجاد می‌شود؛ تومور توده‌ای است که در اثر تقسیمات تنظیم‌نشده ایجاد می‌شود.

الکل موجب آرام‌سازی ماهیچه‌ها و ایجاد ناهماهنگی در حرکات بدن می‌شود. اگر انقباض بندارهٔ انتهای مری کافی نباشد، برگشت اسید رخ می‌دهد و مخاط مری به‌تدریج آسیب می‌بیند.

الکل فعالیت مغز را کند می‌کند و زمان واکنش فرد به محرک‌های محیطی افزایش می‌یابد، بنابراین سرعت انتقال پیام عصبی در محل سیناپس‌ها کاهش می‌یابد.

الکل باعث کاهش درد و اضطراب می‌شود؛ گیرنده‌های درد سازش‌ناپذیر و دارای انتهای دندریت آزاد هستند. الکل همچنین فعالیت هیپوکامپ و سامانهٔ لیمبیک را مختل می‌کند و حافظه را تحت تأثیر قرار می‌دهد.