گاما رو نصب کن!

{{ number }}
اعلان ها
اعلان جدیدی وجود ندارد!
کاربر جدید

جستجو

پربازدیدها: #{{ tag.title }}

میتونی لایو بذاری!

ارتباط رسانه‌ای: فرایند انتقال معنا از تولیدکننده به مخاطب از طریق پیام و رسانه

بروزرسانی شده در: 1:04 1404/10/16 مشاهده: 8     دسته بندی: کپسول آموزشی

ارتباط رسانه‌ای: سفر یک پیام از فرستنده تا شما

فرآیند انتقال معنا از تولیدکننده به مخاطب از طریق پیام و رسانه
خلاصه: ارتباط رسانه‌ای، یک فرآیند سازمان‌یافته برای انتقال مفاهیم و پیام‌ها از یک فرستنده به یک یا چند گیرنده است که در بستر انواع رسانه‌ها صورت می‌گیرد. در این مقاله، با زبانی ساده و مثال‌هایی از زندگی روزمره، مراحل اصلی این فرآیند، عناصر کلیدی آن مانند کدگذاری و کدگشایی، و نقش مهم مخاطب را بررسی خواهیم کرد.

ارتباط رسانه‌ای چیست و چرا مهم است؟

وقتی شما یک پست در اینستاگرام می‌بینید، به یک پادکست گوش می‌دهید، یا حتی تلویزیون روشن می‌کنید، در حال تجربهٔ یک فرآیند ارتباط رسانه‌ای هستید. در ساده‌ترین تعریف، این فرآیند یعنی انتقال معنا (یک ایده، احساس یا اطلاعات) از یک شخص یا گروه (فرستنده) به شخص یا گروه دیگری (گیرنده) با استفاده از یک کانال یا وسیله (رسانه). هدف اصلی، ایجاد فهم مشترک است.

این ارتباط، برخلاف گفت‌وگوی رو در رو که مستقیم و بدون واسطه است، همیشه یک رسانه در وسط قرار دارد. همین واسطه بودن رسانه است که ویژگی‌های خاصی به این نوع ارتباط می‌دهد؛ مثلاً ممکن است پیام به میلیون‌ها نفر همزمان برسد یا اینکه امکان تعامل فوری و مستقیم کم‌تر باشد.

ویژگی ارتباط مستقیم (چهره به چهره) ارتباط رسانه‌ای
کانال ارتباطی صدا، تصویر، زبان بدن (بدون واسطه) تلویزیون، رادیو، شبکه‌های اجتماعی، کتاب (با واسطه)
سرعت بازخورد فوری و مستقیم معمولاً با تأخیر و غیرمستقیم
وسعت مخاطبان محدود (همان حاضران) بسیار گسترده و نامحدود
مثال ملموس صحبت با دوست در حیاط مدرسه تماشای یک ویدیوی آموزشی در آپارات

قطعات پازل ارتباط رسانه‌ای: عناصر اصلی فرآیند

برای درک بهتر این سفر، باید با مهم‌ترین اجزای آن آشنا شویم. هر ارتباط رسانه‌ای موفق، از چند عنصر کلیدی تشکیل شده است:

1. فرستنده1 (منبع): نقطهٔ شروع است. کسی که ایده یا پیام در ذهن او شکل می‌گیرد. مانند: کارگردان یک فیلم، نویسندهٔ یک کتاب، یا مدیر یک صفحهٔ اینستاگرام.

2. پیام2: محتوا و معنایی است که قرار است منتقل شود. پیام می‌تواند یک خبر، یک داستان، یک آهنگ یا حتی یک تصویر باشد.

3. کدگذاری3: فرستنده، پیام ذهنی خود را به یک قالب قابل ارسال تبدیل می‌کند. این قالب می‌تواند کلمات نوشته شده، یک فیلم ضبط شده، یا یک عکس ویرایش شده باشد. مثل وقتی که معلم درس خود را برای ارائه در کلاس، به اسلایدهای پاورپوینت تبدیل می‌کند.

4. رسانه4 (کانال): وسیله یا مسیری که پیام کدگذاری شده از طریق آن سفر می‌کند. مانند شبکهٔ تلگرام، امواج رادیو، کاغذ روزنامه یا بستر اینترنت.

5. گیرنده5 (مخاطب): نقطهٔ پایان (یا شاید شروع جدید!). فرد یا افرادی که پیام به آنها می‌رسد. مثل بینندهٔ تلویزیون، شنوندهٔ رادیو یا کاربر شبکهٔ اجتماعی.

6. کدگشایی6: مهم‌ترین مرحله از دید مخاطب! گیرنده، پیام دریافت شده را می‌گیرد و سعی می‌کند آن را تفسیر و معنا کند. اینکه شما از یک پست اینستاگرامی چه برداشتی می‌کنید، همان کدگشایی شماست.

7. بازخورد7: پاسخ مخاطب به پیام. این پاسخ می‌تواند یک کامنت گذاشتن، یک لایک کردن، یا حتی بی‌توجهی کامل باشد. بازخورد به فرستنده نشان می‌دهد که پیامش چقدر مؤثر بوده است.

یک فرمول ساده: می‌توانیم این فرآیند را در یک فرمول اولیه نشان دهیم:
$(فرستنده + کدگذاری) + پیام + رسانه + (گیرنده + کدگشایی) + بازخورد = ارتباط مؤثر$
البته که این یک فرمول نمادین است و نشان می‌دهد همهٔ این بخش‌ها برای موفقیت ارتباط لازم هستند.

سفر یک پیام: از ایده تا درک (با مثال روزمره)

بیایید این فرآیند را با یک مثال عینی از زندگی شما دنبال کنیم: ارسال یک استوری در واتس‌اپ برای دوستان گروه کلاس.

مرحله ۱ (ایده و کدگذاری): شما (فرستنده) تصمیم می‌گیرید نتیجهٔ امتحان ریاضی را به دوستان اطلاع دهید. پیام ذهنی شما "امتحان خوب بود، خیالم راحت شد!" است. شما این حس را با نوشتن متن "آخ که چه راحت شدم!" و انتخاب یک ایموجی خوشحال و شاید یک عکس از خودتان، کدگذاری می‌کنید.

مرحله ۲ (انتقال از طریق رسانه): پیام کدگذاری شده (عکس+متن) را در کانال یا رسانهٔ واتس‌اپ آپلود و ارسال می‌کنید.

مرحله ۳ (دریافت و کدگشایی): پیام شما به گیرندگان (دوستان گروه) می‌رسد. حالا نوبت کدگشایی آنهاست. دوست شما، علی، ممکن است با دیدن پیام، دقیقاً همان حس راحتی شما را درک کند. اما دوست دیگر، سارا، که خودش در امتحان نتیجه‌ای نگرفته، شاید با دیدن پیام شما حس بدی پیدا کند و آن را نوعی نشان دادن برتری تفسیر کند! اینجاست که می‌بینیم یک پیام واحد می‌تواند کدگشایی‌های مختلفی داشته باشد.

مرحله ۴ (بازخورد): دوستان شروع به دادن بازخورد می‌کنند. برخی با ایموجی قلب یا جمله‌ای مثل "آفرین!" پاسخ می‌دهند. سارا ممکن است هیچ پاسخی ندهد (که خودش یک نوع بازخورد منفی است). شما با دیدن این بازخوردها متوجه می‌شوید پیام شما چطور دریافت شده است.

چه چیزهایی این سفر را پیچیده می‌کند؟ (نویز و فیلترها)

همیشه پیام به شکلی که فرستنده می‌خواهد، به مخاطب نمی‌رسد. موانعی در راه وجود دارند که به آنها "نویز"8 می‌گوییم. نویز می‌تواند فنی باشد (مثلاً سرعت اینترنت کم که باعث می‌شود ویدیو شما به درستی بارگذاری نشود) یا می‌تواند فرهنگی و ذهنی باشد (مثل تفاوت در سطح دانش، باورها یا علایق فرستنده و گیرنده).

علاوه بر این، ما همیشه به عنوان مخاطب، پیام‌ها را از فیلترهای شخصی خودمان عبور می‌دهیم:

نوع فیلتر توضیح مثال
فیلتر علاقه ما به پیام‌هایی بیشتر توجه می‌کنیم که به علایق ما مربوط باشند. یک فوتبالیست، تبلیغ کفش ورزشی را سریع‌تر از تبلیغ یک کتاب شعر می‌بیند.
فیلتر باور پیام‌های مخالف باورهای ریشه‌ای ما را راحت‌تر رد می‌کنیم. اگر کسی به یک عقیدهٔ سیاسی قوی اعتقاد داشته باشد، اخبار مخالف آن را باور نمی‌کند.
فیلتر خلق‌وخو حال و هوای فعلی ما روی درک پیام اثر می‌گذارد. وقتی ناراحت هستیم، حتی یک لطیفه هم ممکن است ما را عصبانی کند.

از شنوندهٔ منفعل تا بازیگر فعال: نقش شما به عنوان مخاطب

در گذشته، مخاطب رسانه‌ها یک گیرندهٔ منفعل در نظر گرفته می‌شد که پیام را دقیقاً همان‌گونه که فرستنده می‌خواهد، دریافت می‌کند. اما امروزه می‌دانیم که مخاطب، یک بازیگر فعال است. شما تنها محتوایی را مصرف نمی‌کنید، بلکه آن را تفسیر، ارزیابی، نقد و حتی بازنشر می‌کنید. وقتی شما یک توییت را ری‌توییت می‌کنید یا زیر یک ویدیو نظر می‌دهید، در واقع در فرآیند ارتباط مشارکت مستقیم دارید و حتی می‌توانید جهت آن را تغییر دهید.

اشتباهات رایج و پرسش‌های مهم

سؤال ۱: آیا در ارتباط رسانه‌ای، همیشه پیام به درستی منتقل می‌شود؟
پاسخ: خیر. هدف ایجاد فهم مشترک است، اما همیشه محقق نمی‌شود. دلایل زیادی مانند "نویز"، تفاوت در کدگذاری و کدگشایی، یا سوءتفاهم باعث می‌شوند پیام تحریف شود. مثلاً یک شوخی نوشتاری ممکن است بدون لحن صدا و زبان بدن، به اشتباه جدی گرفته شود.
سؤال ۲: آیا رسانه‌های مختلف، پیام یکسانی را یکسان منتقل می‌کنند؟
پاسخ: قطعاً خیر. هر رسانه ویژگی‌های خودش را دارد و بر پیام اثر می‌گذارد. مقایسه کنید: خواندن خبر یک حادثه در روزنامه (متن و عکس ثابت) با دیدن گزارش زندهٔ همان حادثه در تلویزیون (تصویر متحرک، صدا، هیجان گزارشگر). رسانهٔ دوم تأثیر عاطفی بسیار قوی‌تری دارد. به این ویژگی‌ها 9 "امکانات رسانه" می‌گویند.
سؤال ۳: چرا بعضی از تبلیغات یا پست‌های شبکه‌اجتماعی روی ما بیشتر اثر می‌گذارند؟
پاسخ: این موضوع به مهارت فرستنده در "کدگذاری" مؤثر برمی‌گردد. آنها از ترفندهایی مثل استفاده از رنگ‌های جذاب، موسیقی گیرا، داستان‌سرایی، یا تطبیق پیام با علایق و نیازهای مخاطب هدف استفاده می‌کنند. همچنین، تکرار پیام در رسانه‌های مختلف (تبلیغ یک محصول هم در تلویزیون، هم در بنر اینترنتی) شانس دیده شدن و اثرگذاری را افزایش می‌دهد.
جمع‌بندی: ارتباط رسانه‌ای مانند یک جادهٔ دوطرفه است که در آن، معنا از فرستنده به مخاطب سفر می‌کند. موفقیت این سفر به عوامل زیادی بستگی دارد: مهارت فرستنده در کدگذاری، انتخاب رسانهٔ مناسب، و مهم‌تر از همه، نقش فعال مخاطب در کدگشایی و تفسیر پیام. به عنوان یک مخاطب هوشمند در دنیای پر از پیام امروز، آگاهی از این فرآیند به ما کمک می‌کند تا محتوای رسانه‌ها را بهتر تحلیل کنیم، تحت تأثیر هر پیامی قرار نگیریم و حتی در تولید و ارسال پیام‌های خودمان، مسئولانه‌تر عمل کنیم.

پاورقی

1. فرستنده (Sender) |2. پیام (Message) |3. کدگذاری (Encoding) |4. رسانه (Media/Channel) |5. گیرنده (Receiver) |6. کدگشایی (Decoding) |7. بازخورد (Feedback) |8. نویز (Noise): به هرگونه عامل مزاحم در فرآیند ارتباط که باعث تحریف یا تضعیف پیام می‌شود، گفته می‌شود. |9. امکانات رسانه (Media Affordances): به ویژگی‌ها و قابلیت‌های ذاتی هر رسانه که شکل و تأثیر پیام را تعیین می‌کنند، اشاره دارد.

فرآیند ارتباط فرستنده و گیرنده کدگذاری و کدگشایی نقش مخاطب رسانه‌های جمعی