استارت ایستاده: آغاز دویدن از حالت قائم و متمایل به جلو در پاسخ به علامت.

چرا باید تنه را به جلو متمایل کنیم، مگر نمی‌توانیم صاف بایستیم و بدویم؟

اگر کاملاً صاف بایستید، برای شروع دویدن باید ابتدا تنه را به جلو بیاورید و سپس حرکت کنید. این کار زمان را تلف می‌کند. اما در استارت ایستاده، از قبل تنه را متمایل می‌کنیم تا وزن بدن روی پنجه‌های پا بیفتد و به محض علامت، بتوانیم سریع‌تر عکس‌العمل نشان دهیم. درست مثل وقتی که روی صندلی عقب می‌خوابید و ناگهان باید بلند شوید؛ اگر از قبل خم شده باشید، بلندشدن سریع‌تر است.

چگونه می‌توانیم زمان عکس‌العمل خود را بهتر کنیم؟

زمان عکس‌العمل به تمرین و تمرکز بستگی دارد. می‌توانید با دوستانتان بازی کنید که یکی از شما علامت می‌دهد و دیگری باید سریعاً یک قدم به جلو بردارد. همچنین توجه به صدای شروع‌کننده (سوت یا فرمان) و عدم حواس‌پرتی، بسیار مؤثر است. ذهن خود را روی علامت متمرکز کنید و سعی کنید پیش‌بینی نکنید که چه زمانی علامت داده می‌شود، بلکه فقط به آن واکنش نشان دهید. این کار مانند بازی «سیمون می‌گوید» است که باید فقط به دستورهای خاصی پاسخ دهید.

آیا نیروی عکس‌العمل زمین در استارت ایستاده نقش دارد؟

بله، بسیار هم مهم است. وقتی پا را به زمین فشار می‌دهید، زمین نیز به همان اندازه به پایتان نیرو وارد می‌کند (قانون سوم نیوتن). در استارت ایستاده، با خم‌کردن زانوها و فشار دادن محکم پا به زمین، نیروی عکس‌العمل بیشتری دریافت می‌کنید که شما را به جلو می‌راند. این همان احساسی است که هنگام پرش از روی تخته‌پرش در زمین بازی دارید؛ هر چه محکم‌تر فشار دهید، بلندتر یا دورتر می‌پرید. در استارت ایستاده هم این نیرو به شما کمک می‌کند تا شتاب اولیهٔ خوبی بگیرید.

نکتهٔ پایانی: استارت ایستاده یکی از ساده‌ترین و مؤثرترین روش‌های شروع دویدن است که با تمرین می‌توانید آن را به خوبی فرا بگیرید. به یاد داشته باشید که تعادل، تمرکز و فشار مناسب پا بر زمین، سه رکن اصلی این حرکت هستند. با تمرین روزانهٔ حالت آماده‌باش و واکنش به علامت، نه تنها در ورزش بلکه در بسیاری از فعالیت‌های روزمره که نیاز به عکس‌العمل سریع دارند، موفق‌تر خواهید بود. دفعهٔ بعد که در حیاط مدرسه مسابقهٔ سرعت برگزار شد، با یک استارت ایستادهٔ خوب، همه را شگفت‌زده کنید.