نهاد دارای صلاحیت و قانون مصوب: مرجع رسمی اختیارمند و قانونی که قواعد الزام‌آور را تصویب یا اجرا می‌کند.

پرسش ۱: چرا نمی‌توانیم خودمان هر قانونی که دوست داریم وضع کنیم؟

زیرا اگر هر کسی اختیار قانون‌گذاری داشته باشد، هرج و مرج به وجود می‌آید. مثلاً اگر یک دانش‌آموز تصمیم بگیرد که زنگ ورزش را به زنگ بازی آزاد تبدیل کند و دانش‌آموز دیگری آن را به زنگ مطالعه، هیچ نظمی در مدرسه نخواهد بود. فقط نهادی که دارای صلاحیت است، می‌تواند برای همه تصمیم بگیرد.

پرسش ۲: آیا همهٔ قوانین مصوب، خوب و عادلانه هستند؟

نه لزوماً. گاهی ممکن است یک قانون پس از اجرا، مشکل‌هایی داشته باشد. به همین دلیل، نهادهای دارای صلاحیت معمولاً قوانین را هر چند وقت یک بار بررسی می‌کنند و در صورت نیاز، آنها را اصلاح می‌کنند. مثل وقتی که شورای مدرسه متوجه می‌شود قانون پوشش ورزشی برای بعضی از دانش‌آموزان سخت است و آن را تغییر می‌دهد.

پرسش ۳: اگر نهاد دارای صلاحیت، قانونی تصویب کند که کسی از آن خوشش نیاید، تکلیف چیست؟

در یک جامعهٔ قانون‌مدار، همه باید از قانون اطاعت کنند، حتی اگر با آن موافق نباشند. اما راه‌های قانونی برای اعتراض وجود دارد. مثلاً دانش‌آموزان می‌توانند پیشنهادهای خود را به شورای مدرسه بدهند و اگر شورا قبول کند، قانون را عوض می‌کند. این یعنی قانون مصوب، قابل تغییر است، اما فقط از مسیر درست و توسط نهاد صالح.

آنچه باید به خاطر داشته باشیم: نهاد دارای صلاحیت و قانون مصوب، دو رکن اصلی هر جامعهٔ منظم هستند. نهاد دارای صلاحیت، مانند یک داور رسمی، تعیین می‌کند که چه قوانینی باید اجرا شوند و قانون مصوب، نقشه‌ای است که همه باید از آن پیروی کنند. وقتی این دو به درستی کنار هم قرار می‌گیرند، زندگی آرام‌تر، مدرسه منظم‌تر و خیابان‌ها امن‌تر می‌شوند. پس بهتر است این مفاهیم را جدی بگیریم و در جایگاه خود، به قوانین احترام بگذاریم و اگر پیشنهادی داریم، از راه‌های درست و از طریق نهادهای صالح آن را مطرح کنیم.