اولویتبندی: چگونه مهمترین کارها را از کماهمیتترها تشخیص دهیم؟
تفاوت کارهای فوری با کارهای مهم
گاهی کاری خیلی فوری است (مانند تمام کردن تکلیف ریاضی که برای فردا داریم) ولی شاید آنقدرها مهم نباشد (مثلاً آرایش دادن دفتر مشق با خطکشی رنگی). در مقابل، کاری مثل مرور درسهای هفتهی آینده خیلی مهم است، اما شاید فوری نباشد. برای اولویتبندی باید یاد بگیریم این دو دسته را از هم جدا کنیم. یک راه ساده این است که به عاقبت کار فکر کنیم: «اگر امروز این کار را نکنم، چه پیش میآید؟» اگر جواب «نمرهی خوب نمیگیرم» یا «سرزنش میشوم» باشد، یعنی اولویت بالایی دارد.
مثال عینی از زندگی مدرسه و خانه
فرض کن امروز سه کار در برنامه داری: انجام مشق علوم، تماشای کارتون مورد علاقه و کمک به مادر برای چیدن سفره. اگر مشق علوم را انجام ندهی، فردا سر کلاس آماده نیستی. کمک به مادر هم وظیفهی توست و مادر را خوشحال میکند. تماشای کارتون اگر یک ساعت دیرتر باشد، مشکلی پیش نمیآید. پس اولویت اول مشق علوم، دوم کمک به مادر، سوم تماشای کارتون است. برای مقایسه بهتر، این جدول را ببین:
| کار روزانه | فوری بودن (از ۰ تا ۱۰) | اهمیت (از ۰ تا ۱۰) | اولویت نهایی |
|---|---|---|---|
| انجام مشق علوم | ۸ | ۹ | اول |
| کمک به مادر برای چیدن سفره | ۷ | ۸ | دوم |
| تماشای کارتون | ۳ | ۴ | سوم |
چالشهای پیش رو: سه پرسش و پاسخ ساده
پاسخ: نه، گاهی بهتر است اول کار کوتاه و آسان (مثل مرتب کردن کیف) را انجام دهی تا حس موفقیت بگیری، اما اگر کار سختی زمان زیادی میبرد و فردا تحویل است، آن را اولویت بده.
پاسخ: میتوانی از روش «قرعهکشی» یا «زودتر تمام شدن» استفاده کنی. همچنین میتوانی از پدر، مادر یا معلمت نظر بخواهی. گاهی یکی از کارها زمان کمتری میبرد، پس آن را زودتر انجام بده.
پاسخ: خیر، تو هم نظر داری. مثلاً اگر دوستت بگوید بیا بازی کن اما تو تکلیف ناتمام داری، نظر خودت مهمتر است. یاد بگیر «نه» گفتن کار خوبی است.