راستگویی: بیان سخن درست و پرهیز از دروغ.

پرسش ۱: اگر راستگویی باعث شود دوستم از دست من ناراحت شود، باز هم راست بگویم؟

پاسخ: بله، ولی با مهربانی. مثلاً اگر دوستت پرسید «آیا این نقاشی من زشت است؟» تو می‌توانی بگویی «به نظر من می‌توانی رنگ‌های بهتری انتخاب کنی، ولی قسمت شکل‌ها خوب است». راست بودن به معنی بی‌ادبی نیست. می‌توانی هم راست بگویی هم دل کسی را نشکنی.

پرسش ۲: گاهی دروغ مصلحتی برای جلوگیری از دعوا مجاز است؟

پاسخ: در زندگی روزمرهٔ دانش‌آموزی، بهترین راه همیشه راستگویی است. حتی اگر نیت تو خوب باشد، دروغ بعداً باعث سردرگمی می‌شود. به جای دروغ مصلحتی، سعی کن واقعیت را طوری بگویی که کسی ناراحت نشود. مثلاً به جای این که بگویی «غذای تو بد بود» (دروغ مصلحتی هم نیست!) بگو «من امروز غذای ساده‌تر دوست دارم».

پرسش ۳: اگر ببینم دوستم دارد دروغ می‌گوید، چه کار کنم؟

پاسخ: اول در خلوت به او بگو «راستش من متوجه شدم آنچه گفتی درست نبود. نگرانتم». شاید او از ترس تنبیه دروغ گفته باشد. تو با مهربانی کمکش کن تا جرأت گفتن راست را پیدا کند. اگر باز هم دروغ گفت، بهتر است از یک بزرگ‌تر (مثل معلم یا مشاور مدرسه) کمک بگیری.

نکتهٔ پایانی: راستگویی مثل یک سرمایه است. هر بار که راست می‌گویی، یک سکهٔ اعتماد به حساب دوستی‌هایت اضافه می‌کنی. هر بار که دروغ می‌گویی، چند سکه از آن برمی‌داری. کسی که همیشه راست می‌گوید، حتی اگر گاهی اشتباه کند، دیگران دوستش دارند و به او اعتماد می‌کنند. از امروز تمرین کن: در کوچک‌ترین کارها هم راست بگو. وقتی مادرت می‌پرسد «آب میوه خوردی؟» اگر نخورده‌ای، بگو «نه، می‌روم بخورم». وقتی معلم می‌پرسد «تکلیفت را نوشتی؟» اگر ننوشته‌ای، بگو «نه، فراموش کردم، فردا می‌آورم». خواهی دید که زندگی آرام‌تر و دوستی‌هایت عمیق‌تر می‌شود.