خروشیدن: بانگ و فریاد برآوردن، به پا خاستن

خروشیدن؛ وقتی فریاد حق‌طلبی به آسمان می‌رود

خروشیدن چه شکلی است؟ دو چهرهٔ متفاوت

خروشیدن فقط بلند حرف زدن نیست. گاهی یک دانش‌آموز وقتی می‌بیند دوستش دارد زمین می‌خورد، از ته دل فریاد می‌زند: «مواظب باش!» این یک نوع خروشیدن از روی ترس و نگرانی است. اما گاهی خروشیدن یعنی ایستادن در برابر زورگویی. مثلاً وقتی گروهی از بچه‌ها می‌خواهند یک دانش‌آموز ضعیف‌تر را بترسانند، یکی از همکلاسی‌ها بلند می‌شود و با صدای محکم می‌گوید: «دست بردارید! این کار درستی نیست.»

در فرهنگ‌های فارسی، «خروشیدن» به معنی بانگ و فریاد برآوردن و به پا خاستن است. یعنی هم صدا را بلند می‌کنی و هم از جای خود بلند می‌شوی. برای اینکه بهتر تفاوت خروشیدن با داد زدن بی‌هدف را بفهمیم، این جدول را ببین:

چهار موقعیت واقعی که هر دانش‌آموزی می‌تواند خروشیدن را تجربه کند

حالا چند مثال ملموس از زندگی خودت را تصور کن. فرض کن در زنگ تفریح، چند نفر از بچه‌های کلاس بالایی دارند کیف دوستت را از دستش می‌کشند و مسخره‌اش می‌کنند. اگر تو از جایت بلند شوی و با صدای بلند بگویی: «کیفش را پس بدهید! این کار زشتی است.» یعنی خروشیده‌ای. یا مثلاً در خانه، وقتی می‌بینی برادر کوچکت اشتباهی لیوان آب گرم را گرفته و ممکن است بسوزد، فریاد می‌زنی: «زمین بگذار!» این هم یک خروشیدن نجات‌بخش است.

گاهی خروشیدن شکل دیگری هم دارد. وقتی در کلاس درس معلم از همه می‌خواهد نظر بدهند اما یک دانش‌آموز همیشه دیگران را مسخره می‌کند. اگر تو بلند شوی و بگویی: «به نظرات دیگران احترام بگذاریم»، در حقیقت برای آزادی بیان و آرامش کلاس خروشیده‌ای. حتی در زمین بازی، وقتی داور مسابقه تصمیم ناعادلانه‌ای می‌گیرد، کاپیتان تیم می‌تواند با ادب ولی محکم اعتراض کند. این یک خروشیدن قانونی و درست است.

سه پرسش چالشی؛ خروشیدن خوب است یا بد؟