بازی انفرادی: فعالیتی که عملکرد هر فرد مستقل از هم‌تیمی‌ها سنجیده می‌شود.

بازی انفرادی؛ وقتی تنها هستی ولی رقابت داری

دو گونه بازی؛ یکی با هم، یکی تنها

همهٔ فعالیت‌هایی که در مدرسه یا خانه انجام می‌دهیم، به دو دستهٔ بزرگ تقسیم می‌شوند: بازی گروهی و بازی انفرادی. در بازی گروهی، مانند فوتبال یا والیبال، نتیجه به همکاری همه بستگی دارد. اگر یک نفر اشتباه کند، ممکن است کل تیم بازنده شود. اما در بازی انفرادی، همه چیز به خودت مربوط است. مثلاً وقتی در کلاس، معلم از همه می‌خواهد که یک مسئلهٔ ریاضی را به تنهایی حل کنند، هر کس نمرهٔ خودش را می‌گیرد و کسی نمی‌تواند به جای دیگری جواب بنویسد.

در بازی انفرادی، ارزیابی خیلی روشن و شفاف است. داور یا معلم دقیقاً می‌بیند که هر نفر چه کاری انجام داده است. برای نمونه، در مسابقهٔ دو و میدانی، داور با ساعت، زمان هر دونده را جداگانه اندازه می‌گیرد. یا در مسابقهٔ املا، غلط‌های هر دانش‌آموز شمارش می‌شود و نمرهٔ او مشخص می‌گردد. این یعنی عملکرد هر فرد مستقل از هم‌تیمی‌ها سنجیده می‌شود و هیچ کس نمی‌تواند نتیجهٔ دیگری را تغییر دهد.

در زندگی روزمره، کجاها بازی انفرادی می‌کنیم؟

شاید فکر کنی بازی انفرادی فقط در مسابقه‌های ورزشی اتفاق می‌افتد، ولی خیر! هر روز در مدرسه و خانه، کلی فعالیت انفرادی داری. مثلاً وقتی تکالیف ریاضی را انجام می‌دهی، هیچ کس نمی‌تواند به جای تو بنویسد. یا وقتی برای آزمون علمی درس می‌خوانی، فقط خودت هستی که باید مطالب را به خاطر بسپاری. حتی در کارهای هنری مانند نقاشی کردن یا نویسندگی، اثر نهایی تنها متعلق به خودت است و دیگران نمی‌توانند در آن شریک باشند.

یک مثال جالب، مسابقهٔ «حفظ قرآن» یا «مسابقهٔ خوشنویسی» است. در این گونه رقابت‌ها، هر شرکت‌کننده به تنهایی کار خود را ارائه می‌دهد و داوران بر اساس تلاش شخصی او قضاوت می‌کنند. همچنین در خانه، وقتی مادر از تو می‌خواهد که اتاقت را مرتب کنی، این یک فعالیت انفرادی است؛ چون نتیجهٔ کار فقط به خودت بستگی دارد و کسی در آن دخیل نیست.

سه پرسش چالشی دربارهٔ بازی انفرادی