تعادل پویا: حفظ توازن هنگام حرکت بدن یا جابه‌جایی مرکز ثقل.

دویدن در مسیر مستقیم و پیچ‌ها: وقتی می‌دوید، هر بار که پا‌هایتان را عوض می‌کنید، مرکز ثقل‌تان به جلو و عقب حرکت می‌کند. در پیچ‌ها، برای اینکه از مسیر خارج نشوید، بدنتان را به سمت داخل پیچ متمایل می‌کنید. این کار باعث می‌شود نیروی گریز از مرکز شما را به بیرون پرتاب نکند.

بازی طناب‌کشی: وقتی طناب می‌پرید، مدام در حال جهش هستید. در لحظه‌ای که هر دو پا از زمین جدا می‌شوند، مرکز ثقل‌تان در بالاترین نقطه قرار دارد. هنگام فرود، با خم کردن زانوها و جمع کردن بدن، ضربه را جذب می‌کنید و دوباره مرکز ثقل را پایین می‌آورید تا تعادل خود را از دست ندهید.

سوار شدن بر دوچرخه: شاید سخت‌ترین نمونهٔ تعادل پویا، دوچرخه‌سواری باشد. وقتی دوچرخه حرکت می‌کند، با چرخاندن فرمان و کمی کج کردن بدن، مرکز ثقل خود را روی خط وسط دوچرخه نگه می‌دارید. اگر بیش از حد کج شوید، تعادل‌تان به هم می‌خورد و زمین می‌خورید.

پرسش ۱: چرا هنگام ایستادن روی یک پا، دست‌های خود را باز می‌کنیم؟

باز کردن دست‌ها باعث می‌شود مرکز ثقل بدن به سمت بالا و دورتر از خط مرکزی حرکت کند. این کار سطح اتکای شما را گسترده‌تر می‌کند و به شما کمک می‌کند تا راحت‌تر تعادل خود را حفظ کنید، چون هر تغییری در مرکز ثقل را می‌توانید با حرکت دادن دست‌ها جبران کنید. این دقیقاً همان کاری است که یک بندباز روی طناب انجام می‌دهد.

پرسش ۲: چرا وقتی کوله‌پشتی سنگین برمی‌داریم، بیشتر به جلو خم می‌شویم؟

کوله‌پشتی سنگین، مرکز ثقل بدن را به سمت عقب می‌برد. برای جبران این جابه‌جایی، ناخودآگاه بالاتنه‌مان را به جلو خم می‌کنیم تا مرکز ثقل دوباره روی خط تعادل قرار بگیرد. اگر کوله‌پشتی را درست نبندیم یا خیلی سنگین باشد، این خم شدن بیش از حد باعث کمردرد می‌شود و تعادل پویای ما را هنگام راه رفتن به هم می‌زند.

پرسش ۳: چرا روی زمین یخی یا لغزنده بیشتر می‌افتیم؟

روی زمین یخی، اصطکاک بین کفش و زمین بسیار کم است. وقتی پای خود را برمی‌داریم تا قدم بعدی را برداریم، نیروی واکنش زمین به اندازهٔ کافی ما را نگه نمی‌دارد. در نتیجه، بدن ما به سمتی که مرکز ثقل در آن قرار دارد، سر می‌خورد. برای حفظ تعادل روی چنین سطوحی، باید قدم‌های کوتاه‌تر و محکم‌تری برداریم و مرکز ثقل را پایین‌تر نگه داریم.