خود را به جای دیگران گذاشتن
دو راه ساده برای تمرین این مهارت
راه اولتوقف و فکر کردن: پیش از واکنش نشان دادن، از خودت بپرسید: «اگر من جای او بودم، چه حسی داشتم؟ چه چیزی دوست داشتم دیگران بگویند یا انجام دهند؟» مثلاً وقتی دوستت ناراحت است چون نمرهٔ خوبی نگرفته، به جای مسخره کردن، فکر کن اگر جای او بودی چه انتظاری از دوستانت داشتی.
راه دومگوش دادن و پرسیدن: گاهی نمیتوانیم دقیقاً حدس بزنیم طرف مقابل چه حسی دارد. با پرسیدن «حالا چطور میتوانم به تو کمک کنم؟» یا «دوست داری چه کاری انجام دهم؟» راه را برای درست فهمیدن باز میکنی.
مثالهای ملموس از مدرسه و خانه
| موقعیت روزمره | واکنش بدون همدلی | واکنش با خود را جای او گذاشتن |
|---|---|---|
| همکلاسی مدادت را گم کرده | با عصبانیت بگویی: «خودت گم کردی» | مداد اضافهات را به او قرض دهی |
| توی بازی تیمی اشتباه میکند | فریاد بزنی: «چه بد بود» | بگویی: «اشکال نداره، دفعهٔ بعد بهتر میشه» |
| مادرت خسته از سر کار برگشته | بخواهی زودتر برایت غذا درست کند | کمک کنی میز را بچینی یا آب بیاوری |
سه پرسش و پاسخ چالشی
پاسخ: نه. خود را به جای دیگران گذاشتن یعنی فهمیدن، نه یعنی همیشه قبول کردن. تو هم حق داری نظر خودت را داشته باشی. مثلاً اگر دوستت فیلمی را پیشنهاد میدهد که تو اصلاً دوست نداری، میتوانی با مهربانی بگویی «میفهمم تو آن را دوست داری، ولی من فیلم دیگری را ترجیح میدهم».
پاسخ: میتوانی از او بپرسی: «حس الان تو چیست؟» یا به گذشته فکر کنی که خودت همان اشتباه را کردهای. یادت باشد همهٔ انسانها گاهی اشتباه میکنند.
پاسخ: در ابتدا شاید کمی تمرین نیاز باشد، اما به مرور عادت میشود. حتی یک لحظه فکر کردن، از دعوا و دلخوری ساعتی خیلی بهتر است.