بیاییم گزینهها را بررسی کنیم:
«میغ و باران و رعد و برق و قوس قزح، همه عجایب صنع حقتعالی است.»
این بیشتر توصیف واقعی طبیعت است و تخیل زیادی ندارد.
«در وقت بهار، زمین چون دیبای هفت رنگ گردد.»
اینجا تشبیه زمین به دیبا (پارچهی رنگین) شده است، پس کمی تخیل دارد.
«چراغ وی ماه است و شعلۀ وی آفتاب و قندیلهای وی ستارگان»
اینجا بیشترین استفاده از تخیل است، چون آسمان مانند مسجد یا خانهای تصویر شده که چراغ و قندیل دارد؛ یک تصویر کاملاً خیالی و هنری.
«چشم باز کن تا عجایب بینی که مدهوش و متحیر شوی»
این دعوت به دیدن شگفتیهاست، بیشتر جنبهی واقعی دارد تا خیالی.
پس پاسخ درست گزینه 3) است، چون بیشترین تخیل در آن به کار رفته است.