به زبان مشترک برای برقراری ارتباط بین رایانهها، پروتکل گفته میشود.
پروتکلها به دو دسته اصلی زیر تقسیم میشود:
1ـ اتصالگرا: در این نوع پروتکل، قبل از برقراری هرگونه ارتباطی، ابتدا هماهنگی بین فرستنده و گیرنده اطلاعات انجام میپذیرد و سپس دادهها منتقل میشوند. در واقع میتوان گفت اتصالگرا بودن پروتکل تضمین میکند که همه داده سالم و بدون هیچ خطایی به مقصد خواهند رسید اما ارسال دادهها با تأخیر انجام میپذیرد مانند پروتکل TCP.
2ـ غیر اتصالگرا: در این نوع پروتکل، بدون برقراری ارتباط مشخص، فرستنده بستههایش را ارسال میکند اما در این روش هیچ تضمینی در رسیدن اطلاعات به مقصد وجود ندارد. اما این پروتکلها با توجه به اینکه هماهنگی اولیه بین مبدأ و مقصد انجام نمیپذیرد، خیلی سریع میباشند مانند پروتکل UDP بنابراین در این تست برای حالت (1) ، ارسال بستهها بدون تأخیر و سریعتر از UDP و برای حالت (2) ، اطمینان از رسیدن بستهها، از پروتکل TCP استفاده میشوند.