در منابع اسلامی، پیامبر گرامی اسلام (ص) در بیانی پرمعنی می‌فرمایند:
«لَا تَزُولُ قَدَمَا عَبْدٍ یَوْمَ الْقِیَامَهِ حَتَّی یُسْأَلَ عَنْ أَرْبَعٍ: عَنْ عُمُرِهِ فِیمَ أَفْنَاهُ، وَ عَنْ شَبَابِهِ فِیمَ أَبْلَاهُ، وَ عَنْ مَالِهِ مِنْ أَیْنَ اکْتَسَبَهُ وَ فِیمَ أَنْفَقَهُ، وَ عَنْ حُبِّنَا أَهْلَ الْبَیْتِ» (اصول کافی، ج 2، ص 135)
ترجمه: بنده در روز قیامت کام از کام برنمی‌دارد تا از چهار چیز بازخواست شود:
1- از عمرش که آن را در چه راهی صرف کرده است،
2- از جوانی‌اش که آن را در چه راهی صرف کرده است،
3- از مالش که از کجا به دست آورده و در چه راهی خرج کرده است،
4- و از محبت ما اهل بیت.
این حدیث شریف به صراحت هشدار می‌دهد که کسانی که دیر می‌جنبند و عمر و جوانی خود را بیهوده تلف می‌کنند، در پیشگاه الهی مورد بازخواست و تنبیه قرار خواهند گرفت. این بیان نورانی، اهمیت مدیریت زمان و استفاده بهینه از فرصت‌های عمر را به روشنی نشان می‌دهد.