رشد عاطفی ـ اجتماعی از طریق حرکت: پرورش خودباوری، کنترل هیجان، همکاری، مسئولیت و سازگاری در بازی و ورزش.

پرسش ۱: اگر در مسابقهٔ فوتبال، تیم حریف به ما گل بزند و من بسیار عصبانی شوم، چه کار درستی می‌توانم بکنم؟

پاسخ: می‌توانی سه نفس عمیق بکشی، به هم‌تیمی‌هایت بگویی «گل بعدی مال ماست» و به جای پرخاش، تمرکزت را روی بازی برگردانی. این کار نشان می‌دهد که هیجان خود را کنترل می‌کنی.

پرسش ۲: یکی از دوستانم در بازی همیشه توپ را به من نمی‌دهد و من احساس می‌کنم نادیده گرفته شده‌ام. چطور باید واکنش نشان دهم؟

پاسخ: به جای قهر کردن، بعد از بازی با او آرام صحبت کن و بگو: «دوست دارم بیشتر توپ را به من پاس بدی تا بتوانم به تیم کمک کنم.» این کار همکاری را تقویت می‌کند و نشان می‌دهد که مسئولیت ارتباط مؤثر را بر عهده می‌گیری.

پرسش ۳: من در رشتهٔ پرش ارتفاع خوب نیستم و از دیگران عقب‌ترم. آیا بهتر است دیگر این ورزش را انجام ندهم؟

پاسخ: نه! سازگاری یعنی بپذیری که هر کسی نقاط قوت و ضعف خودش را دارد. می‌توانی از مربی کمک بخواهی، تمرین بیشتری کنی و پیشرفت خودت را با خودت مقایسه کنی. مهم این است که از تلاشت لذت ببری و خودباوری را در خودت حفظ کنی.

در یک نگاه:

• هر حرکت بدنی، فرصتی برای تمرین خودباوری، کنترل خشم، همکاری و سازگاری است.
• پیروزی و شکست هر دو معلم ما هستند؛ پیروزی به ما اعتماد می‌دهد و شکست صبر و تلاش دوباره را یاد می‌دهد.
• مسئولیت‌پذیری یعنی به قوانین بازی احترام بگذاریم و به هم‌تیمی‌هایمان کمک کنیم.
• با هر بازی و ورزش، نه تنها بدنمان را قوی می‌کنیم، بلکه شخصیت اجتماعی و عاطفی خود را هم می‌سازیم.