عوامل ارتباط تبلیغاتی: پیام‌دهنده، پیام‌گیرنده و وسیله پیام‌رسان که به‌ترتیب تولیدکننده، مخاطب و ابزار انتقال پیام هستند.

پیام‌دهنده نخستین بخش این فرایند است. او تصمیم می‌گیرد چه موضوعی را معرفی کند و چگونه آن را بیان کند. اگر پیام روشن، کوتاه و صادقانه باشد، احتمال بیشتری دارد که مخاطب آن را بپذیرد. برای نمونه، اگر کتابخانه مدرسه بخواهد دانش‌آموزان را به شرکت در مسابقه کتاب‌خوانی دعوت کند، باید پیام را ساده و جذاب تنظیم کند.

پیام‌گیرنده کسی است که تبلیغ را می‌بیند، می‌شنود یا می‌خواند. هر مخاطب بر اساس سن، نیاز، علاقه و تجربه خود پیام را برداشت می‌کند. به همین دلیل ممکن است یک تبلیغ برای نوجوانان جذاب باشد اما برای بزرگسالان چندان مناسب نباشد.

وسیله پیام‌رسان نیز نقش مهمی دارد. گاهی یک پیام اگر از راه مناسبی فرستاده نشود، به دست مخاطب اصلی نمی‌رسد. برای نمونه، نصب پوستر در مدرسه برای دانش‌آموزان مناسب‌تر از انتشار همان پیام در جایی است که آن‌ها کمتر به آن مراجعه می‌کنند.

موفقیت یک تبلیغ تنها به زیبایی آن بستگی ندارد. مهم این است که هر سه عامل ارتباط تبلیغاتی با یکدیگر هماهنگ باشند. اگر پیام‌دهنده نیاز مخاطب را نشناسد، حتی بهترین وسیله پیام‌رسان نیز نمی‌تواند نتیجه مطلوبی ایجاد کند.

فرض کنید مدرسه قصد دارد دانش‌آموزان را به صرفه‌جویی در مصرف آب تشویق کند. اگر پیام با جمله‌های ساده، تصویرهای مناسب و از طریق تابلو اعلانات، بلندگوی مدرسه یا نشریه مدرسه منتشر شود، احتمال توجه دانش‌آموزان بیشتر خواهد بود. اما اگر متن بسیار طولانی یا پیچیده باشد، بسیاری از مخاطبان آن را کامل نمی‌خوانند.

یکی دیگر از نکته‌های مهم، شناخت ویژگی‌های مخاطب است. تبلیغی که برای دانش‌آموزان دوره متوسطه تهیه می‌شود، باید مثال‌هایی از زندگی روزانه آنان داشته باشد. همچنین وسیله پیام‌رسان باید متناسب با شرایط مخاطب انتخاب شود تا پیام به‌موقع و به‌درستی منتقل شود.

تبلیغات مسئولانه علاوه بر معرفی کالا، خدمت یا رویداد، باید راستگو باشد و اطلاعات نادرست ارائه نکند. هنگامی که میان پیام‌دهنده و مخاطب اعتماد وجود داشته باشد، ارتباط تبلیغاتی نیز موفق‌تر خواهد بود.