طراحی: بیان تصویری اشیا، پدیده‌ها یا ایده‌ها بر پایه مشاهده، خط، نقطه و دیگر عناصر بصری.

برای شروع یک بیان تصویری، لازم نیست حتماً نقاش بزرگی باشید. کافی است با چند عنصر پایه آشنا باشید. اولین و ساده‌ترین این عناصر، نقطه است. یک نقطه می‌تواند نشان‌دهندهٔ یک مکان، یک دانه، یک ستاره یا حتی یک لحظه باشد. وقتی نقطه‌ها را کنار هم بچینیم یا حرکت دهیم، به خط می‌رسیم. خط‌ها انواع گوناگونی دارند: راست، منحنی، شکسته، نازک، کلفت و ... هر کدام از این خط‌ها می‌توانند حس و حال خاصی را منتقل کنند؛ مثلاً خط‌های صاف و عمودی حس ایستایی و قدرت را می‌رسانند و خط‌های منحنی و موج‌دار، حس حرکت و نرمی را تداعی می‌کنند.

وقتی یک خط به دور خودش بچرخد و به نقطهٔ اول برگردد، یک شکل می‌سازد. مثلث، مربع، دایره و بیضی، نمونه‌هایی از شکل‌های پایه هستند. این شکل‌ها می‌توانند ساده و هندسی باشند یا پیچیده و آزاد. اما آنچه به این شکل‌ها جان می‌دهد، سطح است. سطح یعنی فضای درون یک شکل که با رنگ، بافت یا سایه‌پردازی پر می‌شود. با کمک سطح می‌توانیم به اشیا حجم بدهیم و نشان دهیم که یک شیء گرد است یا تخت، صاف است یا زبر.

همهٔ این عناصر در کنار یکدیگر، یک زبان بصری می‌سازند. مثلاً برای کشیدن یک درخت، می‌توانیم با خط‌های منحنی و شکسته، تنه و شاخه‌ها را نشان دهیم و با نقطه‌ها یا سطح‌های کوچک، برگ‌ها را تصویر کنیم. یا برای نشان دادن یک روز بارانی، از خط‌های مورب و نقطه‌های ریز استفاده می‌کنیم. در واقع، هر تصویری که می‌بینیم، از ترکیب هوشمندانهٔ همین چند عنصر ساده ساخته شده است.

برای اینکه بتوانیم یک بیان تصویری خوب داشته باشیم، نیاز به یک مهارت مهم داریم: مشاهدهٔ دقیق. خیلی از ما چیزها را می‌بینیم، اما واقعاً به جزئیات آن‌ها توجه نمی‌کنیم. مثلاً وقتی به یک برگ نگاه می‌کنیم، فقط یک برگ سبز می‌بینیم؛ اما یک هنرمند به رگه‌های روی برگ، انحنای لبه‌ها، بازی نور و سایه روی آن و تفاوت رنگ‌های سبز و زرد آن دقت می‌کند. این نگاه دقیق، اولین قدم برای خلق یک اثر هنری است.

بعد از مشاهده، نوبت به انتخاب می‌رسد. ما نمی‌توانیم همهٔ جزئیات را در یک تصویر بیاوریم، پس باید مهم‌ترین آن‌ها را انتخاب کنیم. به این کار ساده‌سازی می‌گویند. برای مثال، وقتی می‌خواهیم یک چهرهٔ خندان بکشیم، شاید نیازی به کشیدن تک‌تک مژه‌ها نباشد؛ اما خطِ خمیدهٔ دهان و نقطه‌های ریز چشم‌ها، به‌خوبی حس خنده را منتقل می‌کنند.

نکتهٔ جالب دیگر این است که بیان تصویری فقط برای کشیدن اشیای واقعی نیست. ما می‌توانیم از این ابزارها برای نشان دادن ایده‌ها و احساسات هم استفاده کنیم. مثلاً برای نشان دادن مفهومی مثل «آزادی»، می‌توانیم از خط‌های روان و باز و فضاهای خالی و وسیع بهره ببریم. یا برای نشان دادن «خشم»، از خط‌های تیز و شکسته و رنگ‌های تند و تیره کمک بگیریم. در واقع، هر اثر هنری، یک پیام دارد و هنرمند با انتخاب نوع خط‌ها، نقطه‌ها و سطح‌ها، این پیام را به بیننده منتقل می‌کند.

این فرایند، یعنی از مشاهدهٔ دقیق شروع کردن، سپس ساده‌سازی و در نهایت انتخاب عناصر مناسب برای انتقال یک معنا، همان چیزی است که یک بیان تصویری موفق را از یک تصویر ساده و بی‌هدف متمایز می‌کند. به همین دلیل است که دو نفر می‌توانند از یک منظرهٔ واحد، دو نقاشی کاملاً متفاوت بکشند؛ چون هر کس به بخش‌های خاصی توجه کرده و حس خود را با عناصر بصری متفاوتی نشان داده است.

در پایان، باید گفت که بیان تصویری یک مهارت است که با تمرین و ممارست تقویت می‌شود. هر بار که چیزی را با دقت مشاهده می‌کنید، هر بار که سعی می‌کنید یک حس یا ایده را با خط و نقطه نشان دهید، در واقع در حال تمرین این هنر هستید. پس نترسید و از همین الان شروع کنید. به دور و بر خود نگاه کنید، دفتر و مداد بردارید و ببینید که با چند عنصر سادهٔ بصری، چه دنیای بزرگی را می‌توانید خلق کنید.