بمباران شیمیایی سردشت: حملهٔ شیمیایی رژیم بعث به شهر سردشت با استفاده از کمک‌های تسلیحاتی برخی کشورهای اروپایی.

بمباران شیمیایی سردشت

فاجعه‌ای در قلب شهر

در یکی از روزهای گرم تابستان، مردم شهر سردشت مشغول زندگی عادی خود بودند که ناگهان آسمان آرام شهر با آوای وحشتناک هواپیماهای جنگی شکسته شد. چند بمب بزرگ بر روی بازار و مناطق مسکونی پرجمعیت شهر فرود آمد. اما این بمب‌ها مانند بمب‌های معمولی منفجر نشدند؛ بلکه گازی سمی و زردرنگ از آنها پخش شد که بوی تندی مانند سیر و گوگرد داشت. این گاز مرگبار که "گاز خردل" نام دارد، بر روی پوست بدن تاول‌های بزرگ ایجاد می‌کرد، چشم‌ها را سوزانده و به شدت به ریه‌ها آسیب می‌زد.

وحشت و هراس در شهر موج می‌زد. مردم به هر طرف که می‌دویدند، گاز سمی آنها را دنبال می‌کرد. بیمارستان شهر که پر از مصدومان بود، خودش در مسیر جریان گاز قرار گرفت و کادر درمانی مجبور شدند آن را ترک کنند. خانواده‌ها کودکان و سالمندان خود را که بیشترین آسیب را دیده بودند، به حمام‌های عمومی می‌بردند تا مواد سمی را از روی پوستشان بشویند، اما بسیاری از آنها دیر به درمان رسیده بودند.

نقش کشورهای اروپایی در این جنایت

سؤال مهم این است که چگونه رژیم عراق که در ابتدای جنگ توانایی ساخت چنین سلاح‌های پیچیده‌ای را نداشت، توانست به این فناوری دست پیدا کند؟ حقیقت این است که بسیاری از کشورهای اروپایی و آمریکایی با فروش مواد اولیه، تجهیزات و دانش فنی به صدام حسین، او را در ساخت و استفاده از این سلاح‌های کشتار جمعی یاری کردند. در حقیقت، این کمک‌های تسلیحاتی بود که فاجعه سردشت را رقم زد.

در زیر، برخی از کشورهایی که در تأمین سلاح‌های شیمیایی به رژیم عراق کمک کردند، نشان داده شده است:

این کشورها با انگیزه‌های اقتصادی و سیاسی، سکوت کردند و اجازه دادند که رژیم عراق با استفاده از سلاح‌های ممنوعه، صدها نفر از مردم بی‌گناه ایران را به خاک و خون بکشد. بعد از این فجایع، مجامع جهانی تحت تأثیر همین کشورها، واکنش قابل توجهی نشان ندادند و حتی سعی کردند این جنایت را نادیده بگیرند.

پرسش‌های کلیدی برای درک عمیق‌تر