گردآوری اطلاعات: چگونه دانستههای لازم را جمع کنیم؟
دو راه اصلی برای پیدا کردن دادهها
برای پاسخ دادن به بیشتر پرسشها، میتوانیم از دو روش استفاده کنیم: نخست مشاهدهٔ مستقیم و دوم پرسیدن از دیگران. فرض کنید میخواهید بدانید چند نفر از همکلاسیهایتان صبحانه میخورند. اگر خودتان بایستید و بشمارید، این همان مشاهده است. اگر از هر نفر بپرسید «صبحانه خوردهای؟»، این همان پرسیدن است.
| روش | مثال در زندگی دانشآموز | نکتهٔ مهم |
|---|---|---|
| مشاهدهٔ مستقیم | شمردن تعداد کتابهای قرمز در کتابخانهٔ مدرسه | دادهها دقیق و واقعی هستند |
| پرسیدن از دیگران | نظرخواهی از اعضای خانواده دربارهٔ غذای محبوب | باید از افراد گوناگون پرسید |
یک مثال واقعی از کلاس ششم
فرض کنید معلم از شما پرسیده: «بیشتر دانشآموزان کلاس چه ورزشی را دوست دارند؟» برای پاسخ، باید داده جمع کنید. میتوانید یک برگهٔ نظرسنجی درست کنید و از ۲۵ نفر از همکلاسیها بپرسید. سپس نتیجه را در جدولی بنویسید: مثلاً ۱۰ نفر والیبال، ۸ نفر فوتبال، ۷ نفر شنا. حالا میتوانید بگویید والیبال محبوبترین ورزش است. بدون گردآوری اطلاعات، جواب شما فقط یک حدس بود.
سه چالش مفهومی با پاسخ ساده
پاسخ: چون نظر شما فقط مربوط به شماست. برای پاسخ به پرسش دربارهٔ گروه بزرگتر (مثل کلاس یا محله) باید دادهٔ جمعی داشته باشید. مثلاً برای این که بدانید هوای امروز سرد است یا گرم، فقط حس خودتان کافی نیست، باید دماسنج را ببینید.
پاسخ: این طبیعی است! همهٔ آدمها سلیقه و عادت متفاوتی دارند. کار شما این است که دادهها را دستهبندی کنید و ببینید کدام پاسخ بیشتر تکرار شده. مثل این که ببینید در نظرسنجی غذای مدرسه، چند نفر خورش قیمه را بیشتر دوست دارند و چند نفر ماکارونی را.
پاسخ: نه. گاهی از یک گروه کوچکتر میپرسید و نتیجه را به همه تعمیم میدهید. مثلاً اگر از ۱۰ نفر از دوستانتان بپرسید و همه بگویند سریال خاصی را تماشا میکنند، نمیتوانید بگویید تمام شهر آن را تماشا میکنند. هرچه تعداد افراد بیشتری بپرسید، پاسخ درستتر است.