موقعیت سخت و آسان: دو وضعیت متفاوت که انتخاب میان آن‌ها به سنجش دشواری، پیامد و ارزش نیاز دارد.

فرض کن یک تست سخت دارید. راه آسان: نگاه کردن به پاسخنامه. راه سخت: فکر کردن و امتحان کردن روش‌های مختلف. اگر راه سخت را بروی، مطالب را خوب یاد می‌گیری و در امتحان بعدی هم موفق می‌شوی. یا مثلاً در زنگ ورزش، یکی از همکلاسی‌هایت زمین می‌خورد. راه آسان: نخندیدن و رد شدن (که باز هم کار بدی نیست) ولی راه سخت‌تر: کمک کردن به او برای بلند شدن و بردنش به حیاط. این کار شاید یک دقیقه از وقتت بگیرد، ولی دوستت را خوشحال می‌کند و خودت هم احساس خوبی پیدا می‌کنی.

پاسخ: نه. گاهی دو راه آسان و سخت، هر دو خوب هستند. باید ببینی کدام نتیجهٔ بهتری دارد. اگر راه آسان به کسی آسیب نزند و تو را به هدف درست برساند، اشکالی ندارد. مثلاً استفاده از ماشین‌حساب برای جمع ساده، راه آسان و خوبی است.

پاسخ: ترسیدن طبیعی است. می‌توانی کار را قدم به قدم جلو ببری. مثلاً اگر از ارائهٔ سؤال در کلاس می‌ترسی، اول جلوی آینه تمرین کن، بعد برای یکی از دوستانت بگو، بعد در کلاس با صدای آرام صحبت کن. به مرور آسان می‌شود.

پاسخ: به پیامدها فکر کن. اگر تلاش کنی، چه چیز خوبی به دست می‌آوری؟ آیا به کسی کمک می‌کنی؟ آیا چیزی یاد می‌گیری؟ آیا به تو افتخار می‌کند؟ اگر پاسخ یکی از این سؤال‌ها «بله» بود، آن راه ارزش تلاش را دارد.

در زندگی همیشه بین راه آسان و راه سخت یکی را انتخاب می‌کنیم. گاهی راه آسان وسوسه‌مان می‌کند، اما راه سخت ما را قوی‌تر می‌کند. مهم نیست چند بار اشتباه می‌کنی؛ مهم این است که سعی کنی بهترین انتخاب را داشته باشی. هر بار که راه درست و دشوار را انتخاب می‌کنی، یک قدم به آدم بهتری تبدیل می‌شوی. پس دفعهٔ بعد که بین دو راه مانده بودی، چند ثانیه فکر کن: کدام راه مرا به جایی می‌رساند که به آن افتخار کنم؟