گاما رو نصب کن!

{{ number }}
اعلان ها
اعلان جدیدی وجود ندارد!
کاربر جدید

جستجو

پربازدیدها: #{{ tag.title }}

میتونی لایو بذاری!
نمونه سوال محتوای آموزشی آزمون آنلاین پرسش و پاسخ درسنامه آموزشی مدرسه‌یاب معلم‌ها

باجه‌ی تلفن عمومی: محل استفاده‌ی مردم از تلفن عمومی.

بروزرسانی شده در: 16:04 1405/03/17 مشاهده: 86     دسته بندی: کپسول آموزشی

باجه‌ی تلفن عمومی؛ پلی برای ارتباط در گذشته و امروز

آشنایی با دستگاهی که روزگاری تنها راه تماس از دور بود و هنوز هم در بعضی جاها کاربرد دارد
چکیده: باجه‌ی تلفن عمومی دستگاهی است که مردم بدون داشتن تلفن شخصی می‌توانند با پرداخت پول یا استفاده از کارت، با دیگران تماس بگیرند. در این مقاله می‌خوانیم که باجه‌ی تلفن عمومی چه بخش‌هایی دارد، در چه مکان‌هایی نصب می‌شود، چگونه از آن استفاده می‌کنیم و چرا با وجود گوشی‌های هوشمند هنوز هم گاهی به کار می‌آید. همچنین با سه پرسش و پاسخ چالشی، نکته‌های جالبی درباره‌ی این وسیله‌ی آشنا یاد می‌گیریم.

باجه‌ی تلفن عمومی از چه قسمت‌هایی درست شده و کجاها پیدا می‌شود؟

باجه‌ی تلفن عمومی معمولاً یک غرفه‌ی کوچک یا یک سکوی ساده دارد که تلفن روی آن نصب شده است. مهم‌ترین قسمت‌های آن بِزَن (دسته‌ی گوشی)، صفحه‌ی نمایشگر، محفظه‌ی سکه یا کارت و صفحه‌کلید اعداد است. برای کار کردن با آن، باید سکه یا کارت مخصوص را در جای خود قرار دهی، سپس شماره‌ی دوست یا خانواده‌ات را بگیر و بعد از جواب دادن، با آن‌ها صحبت کنی.

نوع باجهروش پرداختمحل استفاده‌ی رایج
سکه‌ایوارد کردن سکه‌های فلزیخیابان‌ها، ایستگاه‌های اتوبوس، پارک‌ها
کارتیقرار دادن کارت اعتباری (کارت تلفن)فرودگاه‌ها، اداره‌ها، بیمارستان‌ها

این باجه‌ها معمولاً در جاهای شلوغ مثل میدان‌های اصلی شهر، نزدیک مدرسه‌ها، جلوی بیمارستان، ایستگاه راه‌آهن و پایانه‌های اتوبوس نصب می‌شدند. گاهی هم در کوچه‌های خلوت، کنار یک مغازه‌ی بقالی یا نزدیک مسجد محله، یک باجه‌ی تلفن عمومی دیده می‌شود.

چرا دانش‌آموزان ممکن است از تلفن عمومی استفاده کنند؟

فرض کن در مدرسه هستی و متوجه می‌شوی که دفتر مشق‌ات را در خانه جا گذاشته‌ای. اگر گوشی همراه نداشته باشی، می‌توانی از تلفن عمومیِ نزدیک در مدرسه یا پشت باجه‌ی بقالیِ پایین خیابان زنگ بزنی و از مادر یا پدرت بخواهی دفتر را برایت بیاورند. یا مثلاً وقتی با دوچرخه به پارک رفته‌ای و ناگهان هوا توفانی می‌شود، با یک تلفن عمومی به خانه زنگ می‌زنی تا کسی دنبال تو بیاید. بعضی از مدرسه‌ها هم برای مواقع اضطراری، یک باجه‌ی تلفن عمومی در محوطه نصب کرده‌اند تا دانش‌آموزان بدون نیاز به گوشی، با خانواده تماس بگیرند.

نکتهکارت تلفن عمومی شبیه یک کارت اعتباری کوچک است که از باجه‌های روزنامه‌فروشی یا برخی دکه‌ها می‌توانی بخری. با وارد کردن آن در شکاف مخصوص، اعتبارش کم می‌شود و می‌توانی تا چند دقیقه حرف بزنی.

چالش‌های مفهومی: پرسش و پاسخ درباره‌ی باجه‌ی تلفن عمومی

پرسش: چرا امروزه با وجود گوشی‌های هوشمند، هنوز بعضی باجه‌های تلفن عمومی سر جایش مانده‌اند؟
پاسخ: چون همه نمی‌توانند گوشی بخرند یا شارژ همراه داشته باشند. همچنین در مکان‌های دورافتاده که آنتن موبایل ضعیف است، تلفن عمومی با سیم کار می‌کند و همیشه روشن است. گاهی هم در شرایط اضطراری مثل زلزله که برق و اینترنت قطع می‌شود، تلفن عمومی نجات‌بخش است.
پرسش: اگر سکه یا کارت تلفن همراه نداشته باشم، باز هم می‌توانم از باجه‌ی تلفن عمومی استفاده کنم؟
پاسخ: در گذشته بعضی باجه‌ها برای تماس با شماره‌های اضطراری مثل آتش‌نشانی یا اورژانس، بدون نیاز به پول کار می‌کردند. ولی برای تماس معمولی باید حتماً هزینه بدهی. پس بهتر است همیشه یک کارت تلفن یا چند سکه در کیف مدرسه‌ات داشته باشی.
پرسش: آیا تلفن عمومی می‌تواند تماس‌های راه دور (شهر دیگر) را برقرار کند؟
پاسخ: بله، خیلی از باجه‌های تلفن عمومی برای تماس با شهرهای دیگر هم طراحی شده‌اند. فقط باید پیش از گرفتن شماره، کد آن شهر را بگیرید. هزینه‌ی تماس راه دور معمولاً بیشتر از تماس محلی است و اعتبار کارت یا سکه‌های شما زودتر تمام می‌شود.
باجه‌ی تلفن عمومی یکی از وسایل ارتباطی ساده و مفید است که به همه، حتی دانش‌آموزان، اجازه می‌دهد بدون نیاز به گوشی شخصی با خانواده و دوستان تماس بگیرند. امروزه تعداد این باجه‌ها کمتر شده، اما هنوز هم در ایستگاه‌ها، خیابان‌های اصلی و برخی مدارس دیده می‌شوند. یاد گرفتن نحوه‌ی استفاده از آن (وارد کردن سکه یا کارت، گرفتن شماره و حرف زدن با ادب) مهارت کوچکی است که شاید روزی به کارت بیاید. دفعه بعد که یک باجه‌ی تلفن عمومی دیدی، نگاهی به قسمت‌هایش بینداز؛ شاید بتوانی روزی از آن برای تماس مهمی استفاده کنی.