قرینه نسبت به محور x: تبدیلی که هر نقطهٔ (x, y) را به (x, −y) تبدیل می‌کند.

قرینه نسبت به محور ایکس: تبدیلی که هر نقطهٔ (x,y) را به (x,−y) تبدیل می‌کند

۱. تعریف تبدیل قرینه نسبت به محور ایکس

در صفحهٔ مختصات، محور ایکس (محور افقی) خطی است که نقاط با مختصات y=0 روی آن قرار دارند. تبدیل قرینه نسبت به این محور، مانند این است که صفحه را روی محور ایکس تا بزنیم؛ هر نقطه به طرف دیگر محور منعکس می‌شود. قاعدهٔ تبدیل به این صورت است:

مثال گام‌به‌گام: نقطهٔ A(3, 4) را در نظر بگیرید. مختصات x یعنی 3 ثابت می‌ماند. مختصات y یعنی 4 به -4 تبدیل می‌شود. پس تصویر نقطهٔ A برابر A'(3, -4) خواهد بود. اگر نقطه روی محور ایکس باشد، مثلاً B(5, 0)، چون y=0 است، قرینه آن با خودش برابر می‌شود: B'(5, 0) = B.

۲. ویژگی‌ها و خواص تبدیل (x,y) به (x,-y)

این تبدیل دارای چند ویژگی مهم است که در حل مسائل به کار می‌آید:

• حفظ فاصله از محور ایکس: فاصلهٔ نقطه تا محور ایکس یعنی |y| پس از تبدیل تغییری نمی‌کند، فقط علامت آن عوض می‌شود.
• وارون‌پذیری: اگر تبدیل را دو بار انجام دهیم، به نقطهٔ اولیه بازمی‌گردیم زیرا $-(-y) = y$. به عبارت دیگر $T(T(x,y)) = (x,y)$.
• خطوط را به خطوط تبدیل می‌کند: تصویر یک خط راست پس از قرینه شدن نسبت به محور ایکس، باز هم یک خط راست است.
• جهت پیمایش را عوض می‌کند: در شکل‌های جهت‌دار، قرینه کردن پادساعت‌گرد را به ساعت‌گرد تبدیل می‌کند.

مثال عملی: فرض کنید یک مثلث با رئوس (1,2) و (4,5) و (3,-1) داریم. برای قرینه کردن این مثلث نسبت به محور ایکس، کافی است مختصات y هر رأس را قرینه کنیم. رئوس جدید می‌شوند: (1,-2)، (4,-5)، (3,1). مساحت مثلث تغییر نمی‌کند، اما اگر مثلث اولیه رو به بالا بود، تصویر آن رو به پایین خواهد بود.

۳. ارتباط با نمودار توابع: قرینه کردن تابع نسبت به محور ایکس

اگر نمودار تابع $y = f(x)$ را داشته باشیم، قرینه کردن آن نسبت به محور ایکس معادل است با نمودار تابع $y = -f(x)$. دلیل: هر نقطهٔ روی نمودار اولیه به صورت $(x, f(x))$ است. پس از تبدیل، به $(x, -f(x))$ تبدیل می‌شود که دقیقاً نمودار $y = -f(x)$ است.

مثال: تابع $f(x) = x^2 - 4$ را در نظر بگیرید. قرینهٔ آن نسبت به محور ایکس، تابع $g(x) = -(x^2 - 4) = -x^2 + 4$ است. اگر مقدار x=2 را امتحان کنیم: f(2)=0 و g(2)=0 (روی محور ایکس). برای x=0: f(0) = -4 و g(0) = 4 که نشان می‌دهد نقطه (0,-4) به (0,4) منتقل شده است.

کاربرد در تعیین توابع زوج و فرد: تابع f را فرد گویند هرگاه نمودار آن نسبت به مبدأ قرینه باشد. با استفاده از قرینه‌سازی‌های متوالی نسبت به محورهای مختصات می‌توان شرط $f(-x) = -f(x)$ را بررسی کرد. اگر یک تابع را ابتدا نسبت به محور ایکس و سپس نسبت به محور عمودی قرینه کنیم، به قرینه نسبت به مبدأ می‌رسیم.

۴. کاربرد عملی و مثال عینی در مساحت و مختصات

فرض کنید یک مهندس نقشهٔ یک پل را روی دستگاه مختصات طراحی کرده است. بخشی از پل به شکل یک نیم‌دایره با معادله $y = \sqrt{9 - x^2}$ برای $-3 \le x \le 3$ است. اگر این بخش از پل را نسبت به سطح آب (که محور ایکس فرض شده) قرینه کنیم، تصویر آن زیر آب به صورت $y = -\sqrt{9 - x^2}$ در می‌آید. مساحت بین این دو قوس (که یک دایرهٔ کامل را می‌سازد) برابر با مساحت دایرهٔ شعاع 3 یعنی $9\pi$ واحد مربع است. این مثال نشان می‌دهد که با کمک قرینه‌سازی می‌توان مساحت اشکال متقارن را به سادگی محاسبه کرد.

مثال عددی دیگر: مستطیلی با گوشه‌های (2,1)، (6,1)، (6,4) و (2,4). پس از قرینه نسبت به محور ایکس، گوشه‌های جدید به ترتیب: (2,-1)، (6,-1)، (6,-4)، (2,-4) می‌شوند. مساحت مستطیل یعنی (عرض=4) × (ارتفاع=3) = 12 واحد مربع پس از تبدیل ثابت می‌ماند. محیط نیز تغییری نمی‌کند.

۵. چالش‌های مفهومی

جمع‌بندی

پاورقی

¹ دستگاه مختصات دکارتی (Cartesian coordinate system): سامانه‌ای برای تعیین موقعیت نقطه‌ها در صفحه با استفاده از دو عدد حقیقی (x,y) که به ترتیب فاصلهٔ افقی و عمودی از دو محور عمود بر هم را نشان می‌دهند.

² توابع زوج و فرد (Even and odd functions): تابع زوج شرط $f(-x)=f(x)$ (تقارن نسبت به محور عمودی) و تابع فرد شرط $f(-x)=-f(x)$ (تقارن نسبت به مبدأ مختصات) را برآورده می‌کند.