وجود یاختههای بنیادی در کبد امکان ترمیم و بازسازی این اندام را در صورت آسیب فراهم میکند که این یک مزیت حیاتی است. توانایی این یاختهها در تمایز به دو نوع یاخته متفاوت (یاخته کبدی که عملکرد اصلی را انجام میدهد و یاخته مجرای صفراوی که صفرا را حمل میکند) نشان میدهد که یک منبع بنیادی میتواند نیازهای متنوع بافت را برآورده کند. آسیب DNA توسط رادیکالهای آزاد که مولکولهای بسیار واکنشپذیری هستند، میتواند منجر به مرگ یاختههای کبدی شود و نواحی بافت مرده (نکروز) ایجاد کند. این نکروز اگر گسترده باشد میتواند عملکرد کبد را به شدت مختل کند، و از آنجا که کبد نقشهای حیاتی متعددی دارد، نارسایی آن میتواند تهدیدکننده حیات باشد، بنابراین حفاظت کبد از رادیکالهای آزاد (مثلاً با آنتیاکسیدانها) اهمیت زیادی دارد.