آسیب فنّاوری: پیامد منفی استفادهٔ نادرست از ابزارهای دیجیتال بر فرد، خانواده و جامعه.

یکی از مهم‌ترین آسیب‌های فنّاوری، اثر آن روی خود فرد است. وقتی ساعتها پشت صفحهٔ تلفن همراه یا رایانه می‌نشینیم، چشم‌ها خسته می‌شوند، کمر درد می‌گیرد و خواب منظم از بین می‌رود. به اینها باید کاهش تحرک و افزایش وزن را هم اضافه کنیم. اما این تازه بخش کوچکی از ماجراست. وابستگی به بازی‌های رایانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی، تمرکز را برای درس خواندن کم می‌کند و باعث می‌شود نتوانیم به‌خوبی روی یک موضوع فکر کنیم.

در سطح خانواده، وقتی هر کدام از اعضا با گوشی یا رایانهٔ شخصی خود سرگرم هستند، فرصت گفت‌وگو و هم‌نشینی از بین می‌رود. شام خانوادگی تبدیل به زمانی می‌شود که همه در فضای مجازی به سر می‌برند و کمتر کسی به حرف دیگری گوش می‌دهد. این رفتار، فاصلهٔ عاطفی بین پدر، مادر و فرزندان را زیاد می‌کند و گاهی به بی‌اعتمادی و اختلاف نظرهای جدی می‌انجامد.

آسیب اجتماعی شاید گسترده‌ترین بخش باشد. وقتی افراد زیادی در جامعه از ابزارهای دیجیتال به‌شکل نادرست استفاده می‌کنند، فرهنگ گفت‌وگو و تعامل رو در رو کمرنگ می‌شود. در مدرسه، دانش‌آموزانی که شب گذشته تا دیروقت بازی کرده‌اند، سر کلاس خواب‌آلودند و نمی‌توانند به درس توجه کنند. در خیابان و پارک، کمتر کسی به فکر کمک به دیگران است و همه غرق در گوشی خود هستند. این روند، جامعه را به سمت انزوا و بی‌تفاوتی پیش می‌برد.

شاید برای شما هم پیش آمده باشد که قصد داشته باشید فقط چند دقیقه از گوشی خود استفاده کنید، اما ناگهان متوجه می‌شوید که بیش از یک ساعت گذشته است. این اتفاق به دلیل طراحی هوشمندانهٔ بسیاری از برنامه‌ها رخ می‌دهد. آن‌ها با اعلان‌های پی‌درپی، رنگ‌های جذاب و پاداش‌های کوچک، مغز ما را تحریک می‌کنند تا بیشتر و بیشتر از آن‌ها استفاده کنیم. به این پدیده، «طراحی برای وابستگی» می‌گویند.

یکی دیگر از دلایل دشواری کنترل، ترس از جا ماندن است. وقتی دوستانمان در شبکه‌های اجتماعی مطلب جدیدی می‌گذارند یا بازی جدیدی را تجربه می‌کنند، دوست داریم ما هم همراه آن‌ها باشیم. این حس باعث می‌شود حتی زمانی که خودمان دوست نداریم، باز هم به صفحه‌ها نگاه کنیم. این چرخه، به مرور زمان به یک عادت تبدیل می‌شود که شکستن آن نیاز به تمرین و اراده دارد.