خودبزرگ‌بینی: تصور نادرست فرد دربارهٔ کامل بودن دانش و بی‌نیازی از راهنمایی دیگران.

یکی از مهم‌ترین پیامدهای خودبزرگ‌بینی، توقف در یادگیری است. وقتی فکر کنیم همه چیز را می‌دانیم، دیگر انگیزه‌ای برای مطالعهٔ بیشتر، پرسیدن سؤال یا گوش دادن به توضیحات معلم نداریم. در نتیجه، دانسته‌هایمان قدیمی می‌شود و از هم‌کلاسی‌هایی که همچنان کنجکاو هستند، عقب می‌افتیم.

پیامد دیگر، از دست دادن فرصت‌های همکاری است. در پروژه‌های گروهی، کسی که خود را کامل می‌بیند، معمولاً نظر دیگران را نمی‌پذیرد و سعی می‌کند همه کارها را خودش انجام دهد. این کار نه تنها بار کار را سنگین می‌کند، بلکه باعث می‌شود از ایده‌های تازه و خلاقانهٔ دوستانش محروم بماند. خیلی از کشف‌های بزرگ علمی، حاصل همفکری چند نفر بوده است، نه تلاش یک نفر تنها.

همچنین خودبزرگ‌بینی روابط دوستانه را آسیب می‌زند. اگر همیشه رفتارمان طوری باشد که نشان دهیم از دیگران بهتر می‌دانیم، کمک‌کسی دوست ندارد با ما کار کند یا حتی کنارمان بنشیند. دوستی واقعی وقتی شکل می‌گیرد که بتوانیم اشتباهات خود را بپذیریم و از راهنمایی دیگران استقبال کنیم.