بردگان افریقایی در آمریکا
چرا بردگان افریقایی به آمریکا برده شدند؟
وقتی اروپاییها قاره آمریکا را کشف کردند، به زمینهای بسیار بزرگ و حاصلخیزی دست یافتند که برای کشت محصولاتی مانند پنبه، نیشکر و تنباکو بسیار مناسب بود. اما مشکل بزرگ آنها کمبود نیروی کار بود. آنها در ابتدا از مردم بومی آمریکا (سرخپوستان) برای کار استفاده کردند، اما بسیاری از آنها به دلیل بیماریهای جدیدی که اروپاییان آورده بودند، جان خود را از دست دادند. از سوی دیگر، کار در مزارع بسیار سخت بود و بومیان آمریکا توانایی تحمل این همه فشار را نداشتند. به همین دلیل، بازرگانان اروپایی به فکر افتادند که نیروی کار را از جای دیگری تأمین کنند.
در همان زمان، در افریقا، پادشاهیهای محلی وجود داشتند که گاهی اسیران جنگی را به بازرگانان اروپایی میفروختند. اروپاییان با استفاده از این موقعیت، شروع به خرید انسانها کردند و آنها را با کشتی به آن سوی اقیانوس اطلس فرستادند. این سفر دریایی که حدود ۲ تا ۳ ماه طول میکشید، بسیار وحشتناک بود. بردگان در انباری تاریک و تنگ کشتی، مانند حیوانات، روی هم چیده میشدند و بسیاری از آنها در طول راه به دلیل گرسنگی، تشنگی یا بیماری جان میباختند. به این سفر مرگبار، اصطلاحاً «گذرگاه میانی» گفته میشود.
زندگی روزمره یک برده چگونه بود؟
زندگی بردگان در آمریکا بسیار سخت و طاقتفرسا بود. آنها هیچ حقوقی دریافت نمیکردند و مانند یک وسیله یا حیوان با آنها رفتار میشد. روز آنها با طلوع خورشید شروع میشد و تا غروب آفتاب در مزارع زیر آفتاب سوزان کار میکردند. کار آنها شامل وجین کردن علفهای هرز، چیدن پنبه یا بریدن نیشکر بود. اگر کاری را اشتباه انجام میدادند یا به اندازه کافی سریع کار نمیکردند، صاحبشان آنها را با شلاق میزد. جالب است بدانید که در آن زمان، قانون به صاحبان برده اجازه میداد که هر رفتاری با بردههای خود داشته باشند.
با وجود تمام این سختیها، بردگان راههایی برای زنده نگه داشتن امید خود پیدا کرده بودند. آنها با یکدیگر آهنگهای مخصوص میخواندند که معمولاً معنی پنهانی داشت و از طریق آن نقشهٔ فرار یا خبرهای مهم را به هم میرساندند. همچنین داستانهای قدیمی افریقایی خود را برای فرزندانشان تعریف میکردند تا آنها ریشههای خود را فراموش نکنند. بعضی از آنها نیز موفق به فرار میشدند و به کمک افراد خیرخواه، راهی ایالتهای شمالی میشدند که در آنجا بردهداری ممنوع بود.
پرسش و پاسخهای چالشی
بله، متأسفانه برخی از پادشاهان و رهبران قبایل افریقایی، اسیران جنگی یا حتی افراد قبیلههای همسایه را به بازرگانان اروپایی میفروختند. آنها در ازای فروش این انسانها، کالاهایی مانند پارچه، تفنگ و جواهرات دریافت میکردند. این موضوع نشان میدهد که بردهداری فقط یک اقدام از سوی اروپاییان نبود، بلکه یک تجارت سودآور بینالمللی بود که در آن برخی از افریقاییان نیز همکاری داشتند، هرچند که خود آنها نیز از عواقب آن بینصیب نماندند.
خیر، برخی از بردگان نیز در خانههای بزرگ صاحبانشان به عنوان خدمتکار، آشپز یا پرستار کودک کار میکردند. بعضی از آنها نیز مهارتهای خاصی مانند آهنگری، نجاری یا نواختن موسیقی داشتند و به خاطر همین مهارتها، در مقایسه با سایر بردگان، زندگی بهتری داشتند. با این حال، حتی این بردگان نیز آزاد نبودند و هر لحظه امکان داشت فروخته شوند و از خانواده خود جدا گردند. جدایی از خانواده یکی از تلخترین اتفاقات زندگی یک برده بود، زیرا صاحبان برده معمولاً برای منفعت خود، اعضای یک خانواده را به شهرهای مختلف میفروختند.
بله، در طول تاریخ بردهداری در آمریکا، شورشهای زیادی رخ داد. معروفترین آنها شورش نات ترنر در سال ۱۸۳۱ بود. نات ترنر یک بردهٔ باهوش بود که توانست گروهی از بردگان را سازماندهی کند و به جان صاحبانشان حمله کند. اگرچه این شورشها معمولاً به شدت سرکوب میشدند و تعداد زیادی از بردگان اعدام میگردیدند، اما همین اقدامات نشان میداد که بردگان هرگز دست از مبارزه برای آزادی خود برنداشتند و این شورشها کمک کرد تا مردم در ایالتهای شمالی آمریکا به فکر لغو بردهداری بیفتند.
