همدلی، همدردی و همیاری: درک شرایط آسیب‌دیدگان، همراهی عاطفی با آنان و کمک عملی برای رفع نیازهایشان.

شاید این سه کلمه شبیه به هم به نظر برسند، اما هرکدام کاربرد ویژه‌ای دارند. وقتی دوستت مدادش را گم کرده و ناراحت است، اگر فقط به او بگویی «ناراحت نباش»، همدردی کرده‌ای. اما اگر به یاد بیاوری که خودت هم قبلاً مدادت را گم کرده‌ای و می‌دانی چه حسی دارد، همدلی کرده‌ای. و اگر یکی از مدادهای اضافه‌ات را به او قرض بدهی، همیاری کرده‌ای.

فرض کن هم‌کلاسی‌ات در زنگ ورزش زمین می‌خورد و زانویش خراش برمی‌دارد. همدلی یعنی به یاد بیاوری که خودت هم قبلاً چنین خراشی داشتی و می‌دانی که چقدر می‌سوزد. همدردی یعنی با حالت چهره و کلامت به او نشان دهی که برایش ناراحتی. همیاری یعنی دستش را بگیری و او را به آبدارخانه ببری تا زخمش را بشوید. یا وقتی دوستت ناهارش را جا گذاشته، همدلی یعنی یادآوری حس گرسنگی، همدردی یعنی گفتن «چه بد!» و همیاری یعنی نصف ساندویچت را با او تقسیم کنی.

در خانه نیز این مهارت‌ها کاربرد دارند. وقتی مادرت خسته است، همدلی یعنی درک کردن اینکه یک روز طولانی داشته. همدردی یعنی گفتن «مادر جان، خسته نباشی». همیاری یعنی کمک کردن در چیدن سفره یا جمع کردن وسایلت بدون اینکه کسی به تو بگوید.

در یک نگاه

همدلی، همدردی و همیاری سه پلهٔ مهربانی هستند. اول احساس دیگری را درک کن (همدلی)، بعد به او نشان بده که ناراحتی‌اش را می‌بینی (همدردی)، و در نهایت اگر توانستی، با یک کار ساده به او کمک کن (همیاری). حتی یک لبخند، یک بغل کردن، یا تقسیم کردن یک مداد می‌تواند دنیای کسی را عوض کند. به یاد داشته باش که همهٔ ما گاهی نیاز به کمک داریم و هیچ‌کس نباید در سختی تنها بماند.