گزارهٔ داده‌شده چنین است: «اگر $n$ عددی زوج باشد، آنگاه $n$ عددی اول است.»

فرض می‌کنیم:

$p$: عدد $n$ زوج است.
$q$: عدد $n$ اول است.

پس گزاره به‌صورت $p\Rightarrow q$ است. یک گزارهٔ شرطی فقط زمانی نادرست می‌شود که مقدم درست و تالی نادرست باشد؛ یعنی $n$ زوج باشد، اما عدد اول نباشد.

اعداد طبیعی یک‌رقمی را بررسی می‌کنیم:

$n=2$: هم زوج و هم اول است، پس گزاره درست است.

$n=1,3,5,7,9$: این اعداد فرد هستند، بنابراین مقدم گزاره، یعنی «$n$ زوج است»، نادرست است. گزارهٔ شرطی با مقدم نادرست، درست محسوب می‌شود.

$n=4,6,8$: زوج ولی غیر اول‌اند، پس گزاره نادرست است.

اگر صفر را نیز عدد طبیعی بدانیم، $n=0$ هم زوج و غیر اول است؛ بنابراین گزاره برای آن نادرست خواهد بود.

پس مقادیری که گزاره را درست می‌کنند عبارت‌اند از ${1,2,3,5,7,9}$

تعداد این اعضا برابر است با: $6$

بنابراین پاسخ صحیح گزینهٔ 1 است.

انتخاب گزینهٔ 3 از این برداشت نادرست ناشی می‌شود که فقط عددی را در نظر بگیریم که هم زوج و هم اول باشد. در آن صورت فقط عدد $2$ به دست می‌آید؛ اما سؤال دربارهٔ درستی یک گزارهٔ شرطی است و گزاره برای اعداد فرد نیز به‌دلیل نادرست بودن مقدم، درست است.