تارهای ماهیچه‌ای تند (سفید) تعداد میتوکندری کمتری دارند و بنابراین میزان دنای حلقوی آن‌ها نیز کمتر است و انرژی خود را عمدتاً از تنفس بی‌هوازی به دست می‌آورند. در تخمیر الکتریکی، بازسازی مولکول +NAD در سیتوپلاسم انجام می‌شود و الکترون‌های NADH به پیرووات منتقل می‌شوند، نه ترکیب دوکربنه. تارهای کند برای حرکات استقامتی مانند شنا تخصص دارند و انرژی خود را عمدتاً به روش هوازی تأمین می‌کنند و دارای میوگلوبین بیشتری هستند که اکسیژن ذخیره می‌کند. در طی تنفس هوازی، پیرووات اکسایش یافته و به استیل‌کوآنزیم A تبدیل می‌شود که وارد چرخه کربس شده و ATP تولید می‌شود. در فعالیت شدید و کمبود اکسیژن، گلوکز به‌صورت بی‌هوازی تجزیه شده و الکتیک‌اسید تولید می‌شود که باعث درد و گرفتگی ماهیچه‌ها می‌شود. تارهای تند مسئول انقباضات سریع هستند و ATP را عمدتاً از مسیرهای بی‌هوازی تأمین می‌کنند. تولید ATP در تنفس هوازی توسط آنزیم ATPساز در زنجیره انتقال الکترون غشای میتوکندری انجام می‌شود. تمام انواع تخمیر در سیتوپلاسم رخ می‌دهند و نقش اساسی در بازسازی NAD دارند. گیرنده‌های حواس پیکری نیز به‌طور اختصاصی درد و فشار را حس می‌کنند. به‌طور کلی، تفاوت‌های متابولیکی میان تارهای تند و کند، عملکرد و استقامت آن‌ها را تعیین می‌کند.