در واکنش‌های تیلاکوئیدی، انرژی نور خورشید در مولکول‌های ATP و NADPH ذخیره می‌شود، در حالی که در واکنش‌های مستقل از نور، انرژی در مولکول‌های قندی ذخیره می‌گردد. در واکنش‌های تیلاکوئیدی، +NADP و ADP در بستره مصرف شده و غلظت آن‌ها کاهش می‌یابد، اما در واکنش‌های مستقل از نور، ADP و +NADP تولید شده و غلظت آن‌ها افزایش می‌یابد. در واکنش‌های مستقل از نور، اسید سه‌کربنی تک‌فسفاته از مولکول NADPH الکترون دریافت می‌کند، در حالی که در واکنش‌های تیلاکوئیدی، مولکول‌های رنگیزه، پروتئین‌های زنجیرۀ انتقال الکترون و +NADP الکترون دریافت می‌کنند و همه این مولکول‌ها الزاماً فسفات ندارند. انرژی لازم برای واکنش‌های مستقل از نور از ATP و NADPH تأمین می‌شود، اما در واکنش‌های تیلاکوئیدی منشأ انرژی نور خورشید است و ATP در آن مصرف نمی‌شود؛ برای مثال، انتقال فعال پروتون‌ها به فضای درون تیلاکوئید با انرژی الکترون‌های برانگیخته انجام می‌گیرد.