حسابهای موقت و دائمی به دو دسته اصلی حسابها در حسابداری تقسیم میشوند که هر کدام ویژگیها و کاربردهای خاص خود را دارند.
حسابهای موقت:
حسابهای موقت به حسابهایی گفته میشود که در پایان دوره مالی بسته میشوند و موجودی آنها به دوره مالی بعدی منتقل نمیشود. این حسابها معمولاً شامل درآمدها، هزینهها و سود و زیان هستند. در پایان هر دوره مالی، مانده این حسابها صفر میشود.
مثال:
- حساب درآمد: اگر در یک سال 100,000 تومان درآمد داشته باشید، این مقدار در پایان سال بسته میشود و برای سال بعد، حساب دوباره از صفر شروع میشود.
- حساب هزینه: هزینههای سالانه مانند اجاره، حقوق و ... نیز در پایان سال بسته شده و به سال بعد منتقل نمیشوند.
حسابهای دائمی:
حسابهای دائمی به حسابهایی گفته میشود که موجودی آنها به دورههای مالی بعدی منتقل میشود و در طول زمان ادامه دارند. این حسابها شامل داراییها، بدهیها و سرمایه هستند.
مثال:
- حساب دارایی: اگر شرکتی یک ماشین به ارزش 50,000 تومان خریداری کند، این حساب در سالهای بعد نیز با موجودی 50,000 تومان باقی میماند و به سال بعد منتقل میشود.
- حساب بدهی: اگر شرکتی 20,000 تومان وام بگیرد، این بدهی نیز در سالهای آینده وجود خواهد داشت تا زمانی که پرداخت شود.
به طور خلاصه، حسابهای موقت در پایان هر دوره مالی بسته میشوند و موجودی آنها به دوره بعدی منتقل نمیشود، در حالی که حسابهای دائمی موجودی خود را به دورههای بعدی انتقال میدهند و در طول زمان ادامه دارند. 😊