سفته به عنوان ضمانت پرداخت بدهی صادر می‌شود و بدهکار آن را تا زمان سررسید نزد خود نگه می‌دارد و در صورت عدم عمل به تعهد به دستگاه قضایی ارجاع داده می‌شود، در حالی‌که چک در معاملات روزانه به کار می‌رود و به عنوان وام کوتاه‌مدت کاربرد دارد.

سفته جزء اسناد اعتباری کوتاه‌مدت می‌باشد و تا زمان سررسید نزد طلبکار می‌ماند و حسب شرایط قابل تنزیل می‌باشد، اما چک جزء اسناد اعتباری دیداری است و هم‌چون پول نقد در معاملات مختلف استفاده می‌شود.

سفته جزء اسناد اعتباری بلندمدت است که فقط به منظور معاملات بازرگانی و توسط بدهکار صادر می‌شود در حالی‌که چک سندی است که به موجب آن بانک ملزم به پرداخت بدهی مشتری خود به دارندهٔ سند می‌باشد.

هر دو جزء اسناد اعتباری کوتاه‌مدت هستند که سفته در معاملات بازرگانی و چک در معاملات جاری به کار گرفته می‌شود و امتیاز چک به سفته این است که چک پایان کار طلبکار نمی‌باشد.