گزینه 1) «اگر نمازگزار سهواً کاری را انجام دهد که حالت نماز را به هم زند نمازش صحیح است.»
این حکم به صورت کلی و مطلق غلط است. چون بعضی کارها حتی اگر سهواً هم اتفاق بیفتد نماز را باطل می‌کند (یعنی نمی‌توان گفت هر کاری که حالت نماز را به هم بزند اگر سهوی باشد نماز صحیح است). پس گزینه 1 صحیح نیست.

گزینه 2) «اگر نمازگزار در بین نماز متوجه شود مکانی که در آن نماز می‌خواند غصبی است نمازش باطل است.»
نماز در مکان غصبی صحیح نیست. اگر وسط نماز بفهمد آنجا غصبی است، نماز ادامه‌دادن درست نیست و باید قطع کند. پس این حکم درست است.

گزینه 3) «فرو بردن ذره‌های ریز غذا در حال نماز باعث باطل شدن نماز می‌شود.»
این هم مطلق گفته شده و غلط است؛ چون ذره‌های خیلی ریز (مثل باقیمانده‌ی ناخواسته‌ی غذا) معمولاً خوردنِ عمدی حساب نمی‌شود و لزوماً نماز را باطل نمی‌کند. پس گزینه 3 صحیح نیست.

گزینه 4) «در نماز‌های چهار رکعتی شک میان رکعت‌های سوم و چهارم باعث باطل شدن نماز می‌شود.»
غلط است. شک بین رکعت 3 و 4 از شک‌های صحیح است و نماز را باطل نمی‌کند (دستور مخصوص دارد). پس گزینه 4 صحیح نیست.

نتیجه قطعی و صددرصدی:
گزینه درست: 2