بر طبق اسناد مهاجرتها از آفریقا، آسیای مرکزی، قفقاز و هند به ایران «احتمال داده شده». این عدم قطعیت چه محدودیت روششناختی را نشان میدهد؟
1 )
مسیرهای مهاجرت انسانهای اولیه قابل ردیابی نیستند چون آنها اسناد مکتوب نداشتند و تنها از طریق شواهد ژنتیکی و باستانشناسی میتوان حدس زد، نه اثبات قطعی کرد
شواهد باستانشناسی پراکنده و ناقص هستند و نمیتوان از آنها به تصویر کامل از جریانهای جمعیتی رسید، پس هر نتیجهگیری درباره مبدأ مهاجرتها فرضیه است نه واقعیت ثابت
3 )
تکنولوژیهای مدرن مانند DNA باستانی هنوز به اندازه کافی پیشرفت نکردهاند تا بتوانند مسیرهای دقیق مهاجرت را مشخص کنند، پس محققان مجبورند به حدس بسنده کنند
4 )
مهاجرتهای انسانی در دوران پارینهسنگی آنقدر پیچیده و چندجهته بودهاند که تعیین یک مسیر واحد غیرممکن است و هر منطقه میتوانسته مبدأ مهاجرت باشد
پاسخ تشریحی :
تحلیل ویدئویی تست
منتظریم اولین نفر تحلیلش کنه!