پاسخ درست: گزینۀ 3

عبارت «از عذاب دَین، فرج دادن» نادرست معنا شده است.
در این عبارت: دَین یعنی قرض و بدهی.

فرج دادن یعنی گشایش ایجاد کردن و از رنج و گرفتاری رهایی بخشیدن.

در متن درس «سفر به بصره»، وزیر کرایۀ شتر ناصرخسرو را می‌پردازد و او را «از آن رنج آزاد» می‌کند؛ سپس ناصرخسرو دعا می‌کند که خداوند بندگانش را «از عذاب قرض و دین فرج دهد». پس معنی درست عبارت چنین است:

از گرفتاری و رنج بدهی رهایی بخشیدن

این عبارت به معنای «شفاعت کسی کردن» نیست.

بررسی گزینه‌ها:

گزینۀ 1: «موی از سر باز کردن»: تراشیدن موی سر

درست است. در متن کتاب آمده است: «سه ماه بود که موی سر، باز نکرده بودیم». «باز کردن موی سر» در این کاربرد کهن یعنی تراشیدن یا کوتاه‌کردن موی سر، نه شستن آن. البته صورت دقیق‌تر عبارت مطابق کتاب، «موی سر باز کردن» است.

گزینۀ 2: «شوخ از خود باز کردن»: تمیز کردن آلودگی‌ها

درست است. در واژه‌نامۀ کتاب، «شوخ» به معنای چرک و آلودگی آمده است؛ بنابراین عبارت یعنی چرک و آلودگی را از بدن پاک کردن.

گزینۀ 3: «از عذاب دَین، فرج دادن»: شفاعت کسی کردن

نادرست است. معنای درست آن رهایی بخشیدن از رنج قرض و بدهی است.

گزینۀ 4: «در حال بر نشستن»: فوراً بر اسب سوار شدن

درست است؛ «در حال» یعنی بی‌درنگ و همان لحظه و «برنشستن» یعنی سوار شدن.