پرزها به عنوان دومین سطح افزایش سطح جذب، ساختارهای ظریفتری نسبت به چینهای حلقوی هستند و فقط از لایه مخاطی تشکیل شدهاند که این سادگی ساختاری احتمالاً برای افزایش انعطافپذیری و تحرک آنها است. چین خوردن بافت پوششی لایه مخاطی برای تشکیل پرزها نشان میدهد که این برآمدگیها سطحیتر از چینهای حلقوی هستند و بر روی آنها قرار میگیرند نه در درون آنها. قرارگیری پرزها بر روی چینهای حلقوی یک طراحی سلسلهمراتبی است که در آن هر سطح بر روی سطح قبلی ساخته میشود و سطح جذب را به صورت تصاعدی افزایش میدهد، و این چیدمان لایهای نشاندهنده استراتژی بهینهسازی حداکثری است که بدن برای افزایش کارایی جذب در فضای محدود شکم به کار گرفته است.