نقش ایمنی بخش هادی از طریق مخاط و مژک‌ها انجام می‌شود که ذرات خارجی را به دام می‌اندازند و دفع می‌کنند، و همچنین وجود بافت لنفاوی در برخی نواحی مانند لوزه‌ها که در راه هوایی قرار دارند. بخش مبادله‌ای نیز دارای مکانیسم‌های ایمنی است از جمله ماکروفاژهای حبابکی که ذرات و میکروب‌هایی که به حبابک‌ها رسیده‌اند را می‌بلعند و از بین می‌برند. وجود مجاری تنفسی بدون غضروف در بخش‌های انتهایی بخش هادی (نایژک‌های کوچک) و در کل بخش مبادله‌ای (نایژک‌های مبادله‌ای و حبابک‌ها) نشان می‌دهد که این بخش‌ها نیاز به حمایت ساختاری کمتری دارند. نایژه‌های بزرگ‌تر که در معرض فشارهای مکانیکی بیشتری هستند نیاز به غضروف دارند تا از فروپاشی جلوگیری کنند، اما نایژک‌های کوچک و حبابک‌ها که در عمق ریه قرار دارند، توسط فشار منفی داخل قفسه سینه باز نگه داشته می‌شوند و نیازی به غضروف ندارند، و این کاهش غضروف انعطاف‌پذیری بیشتری به آنها می‌دهد.