هورمون‌های تیروئیدی و اپی‌نفرین و نوراپی‌نفرین تولید ATP در سلول‌های قلب را افزایش می‌دهند. هورمون‌های تیروئیدی میزان تجزیه گلوکز و انرژی در دسترس را تنظیم می‌کنند و همه یاخته‌های بدن هدف آن‌ها هستند؛ بافت تیروئید از سلول‌های پوششی تشکیل شده است. اپینفرین و نوراپی‌نفرین ضربان قلب، فشار خون و گلوکز خون را افزایش می‌دهند و نایژک‌ها را باز می‌کنند تا بدن برای پاسخ کوتاه‌مدت آماده شود. بخش مرکزی فوق کلیه ساختار عصبی دارد و این هورمون‌ها را در تنش ترشح می‌کند. بخش قشری فوق کلیه با تنش طولانی کورتیزول ترشح می‌کند که گلوکز خون را افزایش و دستگاه ایمنی را تضعیف می‌کند. هورمون ضدادراری بازجذب آب از نفرون‌ها را افزایش می‌دهد و فشار اسمزی خون را کاهش می‌دهد. هورمون رشد باعث افزایش طول استخوان‌های دراز می‌شود و نیاز به تولید هر دو نوع بافت استخوانی دارد. کلسی‌تونین از برداشت کلسیم از استخوان جلوگیری می‌کند و ترشح آن تحت تأثیر هورمون محرک تیروئیدی نیست. پرولاکتین پس از تولد نوزاد غدد شیری را فعال می‌کند و در مردان در تنظیم تولیدمثل و دستگاه ایمنی نقش دارد. هورمون‌های محرک جنسی LH و FSH برخلاف پروالکتین در دستگاه ایمنی اثر ندارند.