با پایان انقباض، یون‌های کلسیم با انتقال فعال و مصرف انرژی به شبکه آندوپلاسمی بازگردانده می‌شوند. افزایش کلسیم خون باعث ترشح کلسی‌تونین می‌شود که سطح کلسیم خون را کاهش می‌دهد و احتمال انعقاد خون را کم می‌کند. در مقابل، افزایش کلسیم خون ترشح هورمون پاراتیروئیدی را کاهش می‌دهد، زیرا این هورمون سطح کلسیم خون را افزایش می‌دهد. هورمون پاراتیروئیدی با فعال کردن ویتامین D جذب کلسیم از روده را افزایش می‌دهد؛ این جذب توسط یاخته‌های روده با غشای چین‌خورده و انتقال فعال انجام می‌شود. کلسیم و آهن به صورت فعال جذب می‌شوند و یون کلسیم باعث تنگی رگ‌ها می‌شود. کلسی‌تونین فقط جلوی آزاد شدن کلسیم از استخوان را می‌گیرد و تاثیری بر کلاژن ندارد. این هورمون تاثیری بر رشد استخوان در افراد بالغ ندارد، زیرا صفحات رشد بسته شده‌اند. در مقابل، ترشح بیش از حد هورمون پاراتیروئیدی می‌تواند برداشت بیش از حد کلسیم از استخوان را افزایش دهد و باعث حفره‌دار شدن و شکننده شدن استخوان شود، همانند پوکی استخوان.