یاخته‌های B خاطره و لنفوسیت‌های B توانایی تقسیم و تولید یاخته‌های پادتن‌ساز را دارند و هر دو همراه با لنفوسیت‌های T کشنده، قادر به شناسایی یک نوع آنتی‌ژن خاص هستند. مونوسیت‌ها پس از خروج از خون به درشت‌خوار یا یاخته‌های دندریتی تبدیل می‌شوند و بنابراین هم در خون و هم در بافت یافت می‌شوند. لنفوسیت‌های T نابالغ از مغز استخوان به تیموس منتقل شده و بالغ می‌شوند تا توانایی شناسایی عوامل بیگانه را کسب کنند، بنابراین در خون و بافت حضور دارند. اینترفرون نوع I توسط یاخته‌های آلوده به ویروس ترشح می‌شود و یاخته‌های سالم مجاور را مقاوم می‌کند، در حالی که اینترفرون نوع II از یاخته‌های کشنده طبیعی و لنفوسیت‌های T ترشح شده و درشت‌خوارها را فعال می‌کند و نقش مهمی در مقابله با سلول‌های سرطانی دارد. مونوسیت‌ها توانایی تقسیم ندارند، اما می‌توانند تمایز یافته و عملکرد دفاعی خود را انجام دهند، بنابراین تقسیم و تمایز دو فرایند متفاوت هستند.