برای پاسخ به این سوال، ابتدا باید مفهوم آیه‌ی «تُعِزُّ مَن تَشَاءُ وَتُذِلُّ مَن تَشَاءُ» (خداوند هر کس را بخواهد عزت می‌دهد و هر کس را بخواهد ذلیل می‌کند) را تحلیل کنیم.

این آیه بیانگر قدرت مطلق خداوند در تغییر دادن شرایط بر اساس مشیت و حکمت الهی است.

حالا گزینه‌ها را بررسی می‌کنیم:

گزینه 1: «یکی را همی تاج شاهی دهد / یکی را به دریا به ماهی دهد»؛ به تضاد در جایگاه (شاهی در مقابل ماهی‌گیری) اشاره دارد که ناشی از قدرت تغییردهنده‌ی خداوند است. (هم‌مفهوم با آیه)
گزینه 2: «یکی را که در بند بینی مخند / مبادا که روزی درافتی به بند»؛ این بیت درباره‌ی توصیه به عبرت گرفتن و پرهیز از تمسخر دیگران است و به تغییراتِ سرنوشت توسط خداوند اشاره‌ی مستقیم ندارد، بلکه بر پایه‌ی اخلاق اجتماعی است.
گزینه 3: «یکی را دهد تاج و تخت بلند / یکی را کند خوار و زار و نژند»؛ دقیقاً بیانگر مفهوم «عزت دادن» (تاج و تخت) و «ذلیل کردن» (خوار و زار) توسط خداوند است. (هم‌مفهوم با آیه)
گزینه 4: «یکی را ز ماهی رساند به ماه / یکی را ز مه اندر آرد به چاه»؛ به تغییر جایگاه از اوج به حضیض و بالعکس اشاره دارد که تداعی‌کننده‌ی قدرت خداوند در عزت و ذلت است. (هم‌مفهوم با آیه)