قرابت معنایی زمانی وجود دارد که دو عبارت، یک پیام فکری و اخلاقی یکسان را بیان کنند، نه این‌که فقط واژه‌ها یا موضوعات مشترک داشته باشند.

در گزینهٔ 3، جملهٔ «هر که داد از خویشتن بدهد، از داور مستغنی باشد» بر خودسنجی و قضاوت انسان دربارهٔ خودش پیش از داوری دیگران تأکید دارد. حدیث «حاسِبوا قبل أن تُحاسِبوا» نیز دقیقاً همین معنا را بیان می‌کند و به خودمحاسبه‌گری پیش از حسابرسی بیرونی سفارش می‌کند. بنابراین هر دو عبارت یک پیام مشترک دارند.

در گزینهٔ 1، اگرچه هر دو جمله به غم و شادی اشاره می‌کنند، اما پیام آن‌ها یکسان نیست؛ یکی دربارهٔ رفتار اجتماعی انسان است و دیگری دربارهٔ ناپایداری حالات زندگی.
در گزینهٔ 2 نیز یکی به دورویی و فریب اشاره دارد و دیگری به نتیجهٔ اعمال انسان.
در گزینهٔ 4 هم مفهوم رعایت حق دیگران با مفهوم اعتدال یکی نیست.

پس تنها گزینه‌ای که قرابت معناییِ دقیق دارد، گزینهٔ 3 است.

پاسخ نهایی: گزینهٔ 3