اسناد میگویند ایرانیان باستان «در نوشتن کتابهای تاریخی همچون یونانیان و رومیان موفق نبودند» اما هرودت میگوید «ایرانیان از شعور و آگاهی تاریخی بالایی برخوردار بودهاند». این دو گزاره در کنار هم چه پارادوکسی را نشان میدهند؟
شعور تاریخی لزوماً به تاریخنگاری مکتوب منجر نمیشود؛ سنت شفاهی میتواند جایگزین کتابت باشد و همچنان شعور تاریخی را حفظ کند
2 )
هرودت در ارزیابی خود اشتباه کرده و ایرانیان واقعاً شعور تاریخی نداشتند، چون اگر داشتند حتماً کتاب مینوشتند
3 )
ایرانیان شعور تاریخی داشتند اما توانایی نوشتن نداشتند، پس این دو گزاره تناقضی ندارند و هر دو درست هستند
4 )
یونانیان و رومیان شعور تاریخی بالاتری داشتند چون کتاب مینوشتند، پس ارزیابی هرودت نادرست است و باید نادیده گرفته شود
پاسخ تشریحی :
تحلیل ویدئویی تست
منتظریم اولین نفر تحلیلش کنه!