برای پاسخ به این سوال، باید هر گزینه را بررسی کنیم و ببینیم آیا در آن تشبیه (مقایسه دو چیز با استفاده از ادوات تشبیه یا به صورت ضمنی) به کار رفته است یا خیر.

“پرسش تشنگی را تو آبی، جوابی / ریگ‌های بیابان تو را می‌شناسند”

در اینجا “تو” (مخاطب شعر) به “آب” تشبیه شده است برای رفع تشنگی. همچنین “تو” به “جواب” تشبیه شده است. این گزینه دارای تشبیه است.

“کاش من هم عبور تو را دیده بودم / کوچه‌های خراسان تو را می‌شناسند”

در این گزینه، “کوچه‌های خراسان” مانند یک شخص، “تو” را می‌شناسند. این یک نوع تشخیص (personification) است، اما تشبیه به معنای مقایسه مستقیم دو چیز نیست. با این حال، گاهی اوقات تشخیص می‌تواند بخشی از یک تصویرسازی گسترده‌تر باشد که شبیه به تشبیه عمل کند. برای اطمینان بیشتر، گزینه‌های دیگر را بررسی می‌کنیم.

“نام تو رخصت رویش است و طراوت / زین سبب برگ و باران تو را می‌شناسند”

“نام تو” به “رخصت رویش” و “طراوت” تشبیه شده است. همچنین “برگ و باران” مانند انسان‌ها، “تو” را می‌شناسند (تشخیص). این گزینه نیز دارای تشبیه است.

“تا چند منزوی در کنج خلوتی / در بسته تا به کی در محبس تنی”

در این گزینه، “تن” (بدن) به “محبس” (زندان) تشبیه شده است. همچنین “کنج خلوتی” و “در بسته” فضایی شبیه به زندان را تداعی می‌کنند. این گزینه نیز دارای تشبیه است.

با توجه به بررسی گزینه‌ها، به نظر می‌رسد گزینه 2 کمترین شباهت را به آرایه تشبیه داشته باشد و بیشتر از آرایه تشخیص استفاده کرده است. اگرچه تشخیص نیز نوعی تصویرسازی است، اما تشبیه مستقیم دو شیء یا مفهوم با استفاده از ادوات یا به صورت ضمنی، در گزینه‌های دیگر واضح‌تر است.

بنابراین، گزینه 2 گزینه‌ای است که آرایه تشبیه به کار نرفته است.