شناخت امروزی از ترکیب هوا به عنوان مخلوطی از گازهای مختلف (عمدتاً نیتروژن و اکسیژن و مقادیر کمتر گازهای دیگر) بر اساس شیمی مدرن است که در زمان ارسطو وجود نداشت. ارسطو و دانشمندان عصر او هوا را به عنوان یک عنصر واحد و یکپارچه میدیدند نه ترکیبی از اجزا، و این محدودیت دانش باعث میشد که نتوانند تفاوتهای شیمیایی بین هوای دمی و بازدمی را درک کنند. کشف ترکیب هوا و شناسایی گازهای مختلف آن در قرنهای بعد، انقلابی در فهم فرایندهای تنفسی ایجاد کرد و به دانشمندان امکان داد که نقش اکسیژن و کربندیاکسید را در تنفس درک کنند. این پیشرفت نشان میدهد که درک صحیح فرایندهای زیستی نیازمند دانش شیمیایی است و بدون شناخت ترکیب مواد، نمیتوان عملکرد سیستمهای زنده را به درستی توضیح داد.