در حین تدریس مبحث کسرها در پایه چهارم دبستان، متوجه شدم که دانش‌آموزان در گام‌های آغازین مواجهه با درس ضرب عدد در کسر، دچار چالش‌ها، اضطراب‌ها و ابهامات عمیقی شده‌اند. آنان ضرب یک عدد در یک کسر را موجودی کاملاً بیگانه تصور می‌کردند که باید با قوانین خاص و غیرقابل‌فهم مهار شود. این ناتوانی سبب شده بود که شور و اشتیاق اولیه کودکان در کلاس ریاضی فروکش کند و جای خود را به سکوت‌های ناشی از ابهام یا پاسخ‌های کاملاً تصادفی و بر پایه حدس و گمان بدهد. این اقدام‌پژوهی اثبات نمود که پل‌زدن میان مفاهیم مجرد ریاضی و جهان واقعی دانش‌آموزان، کلید اصلی تحقق یادگیری پایدار و تبدیل ریاضیات از مجموعه‌ای از قوانین خشک و ملال‌آور به ابزاری پویا، کاربردی و لذت‌بخش برای زیست بهتر است.