درسنامه آموزشی علوم و فنون ادبی (1) کلاس دهم رشته ادبیات و علوم انسانی و معارف

گر عزم جفا داری، سر در رهت اندازم

ور راه وفا گیری، جان در قدمت ریزم

ز گرز تو خورشید گریان شود

ز تیغ تو بهرام بریان شود

جفا پل بود، بر عاشق شکستی

وفا گل بود، بر دشمن فشاندی

همه شوری ونشاطی، همه عشقی وامیدی

همه سحری و فسونی، همه نازی و خرامی

تیر بلای او را جز دل هدف نباشد

تیغ جفای او را جز جان سپر نباشد

در بزم ز رخسار دو صد شمع برافروز

وز لعل شکربار، می و نقل فرو ریز

پرواز به آنجا که نشاط است و امید است

پرواز به آنجا که سرودا ست و سرورا ست

نظر تا کنی عرض نقل است و می

نفس تا کشی، حرف چنگا ست و نی

عالم همه عابدند و معبود یکی است

دنیا همه ساجدند و مسجود یکی است

چرا ننهم؟ نهم دل بر خیالت

چرا ندهم؟ دهم جان در وصالت

چرا مطرب نمی‌خواند سرودی؟

چرا ساقی نمی‌گوید درودی؟

راه وصل تو، راه پر آسیب

درد عشق تو، درد بی درمان

ما ز بالاییم و بالا می‌رویم

ما ز دریاییم و دریا می‌رویم

هم عقل دویده در رکابت

هم شرع خزیده در پناهت

ما برون را ننگریم و قال را

ما درون را بنگریم و حال را

بهاری کز دو رخسارش، همی شمس و قمر خیزد

نگاری کز دو یاقوتش همی شهد و شکر ریزد

برگ بی برگی بود ما را نوال

مرگ بی مرگی بود ما را حلال

ما چو ناییم و نوا در ما ز توست

ما چو کوهیم و صَدا در ما ز توست

هر که تأمّل نکند در جواب

بیشتر آید سخنش ناصواب

چند پرسی ز من چیستم من

نیستم نیستم نیستم من